ขาดูแลน้องสาวให้ดี
หยักยิ้มขมขื่น หากเขาพยายามทำตอนนี้ก็คงยังไม่สายเกินไป
บรรยากาศภายในรถม้าอึมครึมเล็กน้อย เถียนมามาและป๋ายจื่อคิดว่าหลินเมิ้งหยารู้สึกไม่อาจทำใจจากบ้านได้ แต่ที่จริงแล้วหลินเมิ้งหยากำลังครุ่นคิดถึงสองแม่ลูกไร้ยางอายคู่นั้น
นัยน์ตาดำของป๋ายจื่อกลอกไปมา สุดท้ายนางเริ่มเล่าเรื่องในจวนอวี้ให้เถียนมามาฟัง
เสียงเจื้อยแจ้วของป๋ายจื่อทำให้หลินเมิ้งหยาดึงตัวเองออกจากภวังค์ได้
มองดูพวกนางที่กำลังชำเลืองมองตนเอง หลินเมิ้งหยารู้สึกผิดเล็กน้อย ดูเหมือนตนจะทำให้พวกนางเข้าใจผิดเสียแล้ว
“มามา ข้าจำได้ว่าพี่เถียนหนิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับพี่ชายของข้าใช่หรือไม่? ท่านพี่มักชื่นชมเสมอว่าพี่เถียนหนิงเป็นคนฉลาดเฉลียว ยิ่งไปกว่านั้นยังเรียนหนังสือเก่งกว่าเขา”
เมื่อพูดถึงลูกชายของตน ใบหน้าของเถียนมามาพลันปรากฏรอยยิ้ม
ตอนนั้นนางช่วยชีวิตลูกชายมาจากท่านอ๋องเหยียนด้วยความยากลำบาก แม้เขาจะมีร่างกายอ่อนแอ แต่ถึงกระนั้นก็เป็นเด็กฉลาดเฉลียว
โดยเฉพาะในสมัยที่ฮูหยินยังมีชีวิตอยู่ เขาได้ร่ำเรียนหนังสือกับคุณชาย ยิ่งไปกว่านั้นนายท่านยังเอ่ยปากชมความเฉลียวฉลาดของเขาให้ฟังเสมอ
แต่เมื่อนึกถึงร่างกายของลูกชาย
