แม้เถียนมามาจะเพิ่งกลับมาถึงจวน แต่ถึงกระนั้นความคุ้นเคยกับงานทำให้นางทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
นางไม่เคยลืมกฎระเบียบเลยแม้แต่กระเบียดนิ้ว
ฉะนั้นนางจึงเข้าครัวแต่เช้าเพื่อทำอาหารเช้าที่คุณหนูใหญ่และคุณชายใหญ่โปรดปราน ก่อนจะเข้าไปทักทายเพื่อนร่วมงานเก่าแก่ของตัวเอง
ทุกคนล้วนได้ยินข่าวว่าคุณหนูใหญ่จะพาเถียนมามาไปอยู่ที่จวนอ๋องด้วย ยิ่งไปกว่านั้นจะดูแลนางอย่างดี
ทว่าเถียนมามายังคงรู้สึกลังเล เหตุเพราะนางเป็นเพียงบ่าวชั้นต่ำ หากเข้าไปอยู่ที่จวนอ๋องก็คงทำได้เพียงดูแลคุณหนูมิให้ถูกรังแก
บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกับข้าวที่นางและพี่ชายโปรดปราน โชคดีที่หลินเมิ้งหยาพบข้อดีที่ว่าไม่ว่านางจะกินมากเท่าไหร่ ร่างกายนี้ก็ไม่อ้วนขึ้นเลยแม้แต่น้อย
ฉะนั้นนางจึงพยายามลิ้มรสอาหารชวนน้ำลายสอตรงหน้าให้ได้มากที่สุด
“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าเพราะเหตุใดพวกเขาจึงถูกกำจัดทิ้งเล่า?”
คราวก่อนเขาและท่านพ่อกลับมาอย่างกะทันหัน เพียงได้เห็นน้องสาวยืนอยู่ที่นั่นอย่างสมบูรณ์แข็งแรง พวกเขาก็รู้สึกตื้นตันจนขอบตาร้อนผ่าว
ทว่าหลังจากกลับมาอีกครั้ง เขารู้สึกว่าน้องสาวของตนเองค่อนข้าง…ฉลาดเฉลียวเกินไป!
แม้บุตรชายบุตรสาวแห่งสกุลหลินจะได้รับถ่ายทอ
