คะ?”
ป๋ายจื่อจัดแต่งทรงผมให้หลินเมิ้งหยาใหม่ ก่อนจะกระซิบถามเสียงเบา
หลินเมิ้งหยาทำเพียงยิ้มแต่ไม่พูดอะไร
ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน ดูเหมือนพวกเขาจะมิได้มาเพียงเพื่อหาของมีค่า มิเช่นนั้น เหตุใดจะต้องกำจัดพวกเขาในคราวเดียวด้วยเล่า?
หากมิใช่เพราะพวกเขาโง่จนเกินไป นั่นก็หมายความว่ามิอาจปล่อยให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปได้ มิเช่นนั้น พวกเขาคงรอโอกาสให้หลินเมิ้งหยาและหลินหนานเซิงออกจากจวนแล้วค่อยกำจัดพวกเขา
“น้องสาว เจ้าได้ยินเรื่องในจวนแล้วหรือไม่?”
หลินหนานเซิงที่เพิ่งฝึกวิทยายุทธเสร็จสวมชุดสีขาว เส้นผมบนศีรษะถูกรวบขึ้นและประดับด้วยปิ่นไม้
ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งอาการอ่อนล้า ดวงตาที่จ้องมองหลินเมิ้งหยาของเขาเปล่งประกาย
“เจ้าค่ะ ข้าต้องได้ยินอย่างแน่นอน พวกเขาเอะอะโวยวายกันทั้งเช้า สงสัยกลัวจะไม่มีใครได้ยิน”
