สะท้อนใบหน้าของหญิงสาวผู้งดงาม
แม้แต่เถียนมามายังบอกว่ารูปร่างหน้าตาของนางเหมือนกับมารดามาก ฉะนั้นสมองจึงผุดภาพท่านแม่ในจินตนาการสมัยที่นางยังมีชีวิตอยู่
ตกลงท่านแม่ที่เก็บงำความลับอันน่าพิศวงผู้นั้นเป็นคนเช่นไรกันนะ?
หลังจากทั้งสามจัดของเสร็จ ในที่สุดทุกอย่างก็เตรียมพร้อม
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว ทุกคนสมควรนอนหลับพักผ่อน
มองตามเถียนมามาที่เดินกลับไปยังห้องรับแขก หลินเมิ้งหยาตบศีรษะของตนเองเบาๆ
แย่แล้ว พวกนางมัวคุยกันจนเพลิน นางลืมไปตรวจดูอาการของเถียนหนิงเสียสนิท
เหตุเพราะตอนนี้เป็นเวลากลางคืน หลินเมิ้งหยาไม่อยากรบกวนการพักผ่อนของทุกคน นางจึงกระซิบบอกป๋ายจื่อ ก่อนที่ทั้งสองจะตรงไปยังห้องที่อยู่เรือนด้านนอกของเถียนหนิง
“พี่เถียนหนิง ข้าคือหลินเมิ้งหยา ท่านนอนหลับแล้วหรือไม่?”
ก่อนที่จะมีเสียงตอบ หลินเมิ้งหยาก็ได้ยินเสียงไอราวกับปอดกำลังฉีกขาดดังลอดออกมาก่อน
สมัยยังเด็ก เหตุเพราะอาการป่วยของเถียนหนิงทำให้หัวใจของเถียนมามาแหลกสลาย แต่สิ่งที่ทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจก็คือ เถียนมามาและท่านแม่อยู่ในฐานะนายบ่าว แต่จริงๆ แล้วพวกนางกลับสนิทสนมกันยิ่งกว่าพี่น้อง
เช่นนั้นเหตุใดท่านแม่
