ป๋ายจื่อพยายามโยนถ่านระอุใส่พวกชายฉกรรจ์เหล่านั้น บัดนี้เสียงก่นด่าระคนเสียงร้องโหยหวนเพราะความเจ็บปวดดังระงม
ชายฉกรรจ์เหล่านั้นมีประมาณห้าหกคน เมื่อถูกหม้อยาร้อนและก้อนถ่านของป๋ายจื่อโจมตี พวกเขาล้มกองระเนระนาดลงหลายคน
ส่วนคนที่เหลือยืนอยู่ไกลๆ เหตุเพราะกลัวว่าจะมีของประหลาดถูกโยนออกมาอีก
น่าเสียดายที่เรือนหลังนี้ค่อนข้างเล็ก ฉะนั้นพวกเขาจึงมิได้เข้ามาทั้งหมด มิฉะนั้นป่านนี้พวกเขาคงไม่อาจเล็ดลอดไปได้แม้แต่คนเดียว
“ข้าไม่สนใจหรอกว่าพวกเจ้าเป็นใคร จงเผยตัวออกมาเดี๋ยวนี้”
ท่ามกลางบรรยากาศวุ่นวายในเรือนเล็ก สายตาเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งของหลินเมิ้งหยาจ้องไปทางพวกผู้ชายที่กำลังนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น
ความโกรธเกรี้ยวพวยพุ่ง แต่กลับไร้ซึ่งความกระวนกระวาย
พวกผู้ชายที่นอนอยู่บนพื้นล้วนโชคร้าย แม้จะมีร่างกายกำยำ แต่ก็ถูกนางเล่นงานจนหมดท่า
“นังพวกผู้หญิงสารเลว! บังอาจสาดยาร้อนใส่พวกข้า พี่ชายทั้งหลาย บุก!”
เสียงร้อนรนเพราะความพ่ายแพ้พลันดังขึ้นจากพื้น
หลินเมิ้งหยาปรายตามอง ก่อนจะเห็นเป็นใบหน้าที่คุ้นเคย
“บังอาจ!”
ตะคอกเสียงดังลั่น หลินเมิ้งหยากวาดสายตามองไปรอบๆ เหตุเพราะการโจมตีของนาง ชายฉกรรจ์เหล่านี้จึ
