อกจากท่านพ่อและพี่ชาย ก็เห็นจะมีท่านและพี่ชายเถียนเท่านั้นที่เปรียบเสมือนครอบครัวของข้า วันนี้ข้าสามารถหยัดยืนอยู่ในจวนอวี้อย่างมีความสุข เช่นนั้นพวกท่านเองก็ควรมีความสุขไปด้วยกันกับข้า ท่านไปกับข้าเถิด ข้าจะหาหมอที่เก่งที่สุดในต้าจิ้นมารักษาอาการพี่ชายเถียนเอง”
เถียนมามากลับส่ายหน้า ดวงตาพร่ามัวคู่นั้นฉายแววตามั่นคง
“ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ไม่ได้ ท่านอ๋องหาใช่คนธรรมดาทั่วไป ท่านพาป๋ายจื่อเข้าไปในฐานะเพ่ยเจี้ยแล้ว เช่นนั้นข้าที่เป็นเพียงผอจื่อ ซ้ำยังมีภาระติดตัวจะเข้าไปอยู่ในจวนอ๋องเพื่อสร้างปัญหาให้กับท่านได้อย่างไร”
หลินเมิ้งหยามีความปรารถนาดี คนรอบกายล้วนเป็นห่วงนางอย่างจริงใจ พวกนางมิเคยสร้างปัญหาให้กับนางเลย หากเป็นคนที่คิดจะกอบโกยหาผลประโยชน์จากนาง เช่นนั้นนางคงมิใยดี
โน้มน้าวอีกสองสามประโยค แต่เมื่อเห็นเถียนมามายังคงยืนยันคำเดิม หลินเมิ้งหยาจึงมิอยากบังคับขืนใจ
ทำได้เพียงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา แต่ถึงกระนั้นนางก็ตั้งปณิธานเอาไว้แล้วว่าจะไม่ยอมปล่อยให้เถียนมามาต้องได้รับความลำบากอีก
“ตกลงพี่ชายเถียนเจ็บป่วยด้วยโรคอันใดกันแน่? ข้าอยากไปดูอาการเขาสักหน่อย ถึงอย่างไรข้าก็เป็นหมอ อย่างน้อ
