เพียงคนเดียว
เวลาผ่านไปราวหนึ่งนาที หลินเมิ้งหยาสั่งให้ทุกคนเงียบเสียงลง
พลันได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก
“เร็วเข้า! เร็วเข้า! ถ้าไอ้พ่อบ้านนั่นกลับมา พวกเราจะซวยกันหมด”
ผู้มาใหม่พยายามกดเสียงให้เบาลง แต่ถึงกระนั้นหลินเมิ้งหยาก็ยังจับได้ถึงความดีใจในน้ำเสียง
จากนั้น เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนพลันดังใกล้เข้ามา
ตอนที่หลินเมิ้งหยาเพิ่งเข้ามา นางลงกลอนประตูเอาไว้ ฉะนั้นหากคนภายนอกคิดจะบุกเข้ามา เช่นนั้นคงต้องพังประตูบานนั้น
“ชิ ทำไม่เงียบขนาดนี้ หรือไอ้ป่วยนั่นคิดจะเก็บเอาไว้กินคนเดียว? ฮ่า ฮ่า รีบเปิดประตูเร็วเข้า พวกเราพี่น้องจะได้มีความสุขร่วมกัน!”
แม้จะไม่เข้าใจว่าอะไรคือการแอบเก็บไว้กินคนเดียว แต่หลินเมิ้งหยาเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดเถียนหนิงจึงอยากไล่นางและเถียนมามาออกไป
แม้จะตื่นตระหนก แต่หลินเมิ้งหยาหาใช่นางคนก่อนไม่
หม้อยาร้อนที่ถืออยู่ในมือกำลังร้อนฉ่า หากใครเข้ามาเป็นคนแรก มันผู้นั้นจะต้องซวย!
แต่สิ่งที่ทำให้หลินเมิ้งหยาคาดไม่ถึงก็คือป๋ายจื่อที่เคยผ่านประสบการณ์เฉียดตายมาหลายครั้งมีท่าทางสงบนิ่งไม่เหมือนก่อน
เหลือบมองเตาในมือของหลินเมิ้งหยา ก่อนสัญชาตญาณของนางจะสั่งให้ตัวเองใช้ที่คีบ
