ตุเพราะอยู่กับหลินเมิ้งหยามานาน ฉะนั้นนางจึงมีสัญชาตญาณว่องไว
มองเห็นลูกชายของตนเองที่เงียบกริบไม่ขยับเขยื้อน เถียนมามารีบเดินเข้าไปดูอาการ
หลินเมิ้งหยากลับมีท่าทางระแวดระวัง นางดึงผ้าเช็ดหน้าออกมา ก่อนจะก้าวไปหยิบหม้อยาบนเตามาถือไว้
“หยาเอ๋อร์ นี่มัน…”
มองลูกชายของตนที่เพียงเป็นลมสลบไป เถียนมามาถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่เมื่อเห็นหลินเมิ้งหยาที่ยืนด้วยท่าทางระแวดระวัง เถียนมามาจึงรู้สึกสงสัย
แม้ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่จะมิได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ผู้อื่น แต่ดวงตาคู่สวยกลับคมกริบเสมือนใบมีด ทำให้พวกนางเริ่มตื่นตระหนก
“ช่วงนี้มีใครมาพบพี่เถียนหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยากระซิบถาม เถียนมามาครุ่นคิดก่อนจะส่ายหน้า
“ไม่มีใครมาหาหนิงเอ๋อร์หรอกเจ้าค่ะ อีกอย่างพวกเราเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้เพียงไม่นาน นอกจากข้าจะไปที่จวนแล้วก็ไม่เคยติดต่อใครมาก่อน หยาเอ๋อร์ ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
เหตุเพราะการแสดงออกของเถียนหนิงผิดปกติ ฉะนั้นการที่พ่อบ้านเติ้งออกไปไล่ล่าใครบางคนแสดงให้เห็นว่าเขาพบคนน่าสงสัย
มิเช่นนั้นพ่อบ้านเติ้งไม่มีทางทิ้งนางและป๋ายจื่อเอาไว้ที่นี่เพื่อตามล่าคนคนนั้นอย่างแน่นอน
ไม่…บางทีอาจจะไม่ได้มี
