ะโยคที่ไม่ยืดยาวเลยแม้แต่น้อย ทว่าพี่เถียนกลับเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก
มองเขาที่พยายามลุกขึ้นนั่ง หลินเมิ้งหยารีบเข้าไปพยุงร่างเขา
“รีบ….รีบไปจากที่นี่”
มองดูใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำของเขาด้วยความสงสัย
นับตั้งแต่ตอนที่นางเดินเข้ามา คำพูดของเขาช่างแปลกประหลาด
ราวกับ…กำลังส่งสัญญาณเตือนนางอย่างไรอย่างนั้น
“ท่านอย่าเพิ่งขยับ นอนพักสักหน่อยเถิด ข้าจะพาท่านและมามาไปด้วยกัน ข้าจะหาหมอที่เก่งที่สุดมารักษาท่านให้กลับมาแข็งแรงดังเดิม ท่านวางใจเถิด ข้าไม่เหมือนข้าคนก่อนอีกต่อไป พี่เถียน ท่านต้องเชื่อข้า”
ใบหน้าของพี่ชายสกุลเถียนแดงก่ำ เหตุเพราะความตื้นตันใจทำให้ลมหายใจของเขาสูดเข้าออกไม่ทัน
“ไป…หยาเอ๋อร์…จงรีบพาท่านแม่ไป…”
พี่เถียนพยายามเปล่งเสียงออกมา ก่อนที่ร่างของเขาจะล้มลงบนเตียง
หลินเมิ้งหยามิได้รีบร้อนเข้าไปตรวจอาการเขา แต่กลับเดินออกไปด้านนอกห้องนอน
ตอนนี้ภายในเรือนเหลือเพียงป๋ายจื่อและเถียนมามา ส่วนพ่อบ้านเติ้งหายตัวไปแล้ว
“เถียนมามา ท่านมาตรงนี้เถิด ตอนนี้เหตุการณ์ไม่ปกติ พ่อบ้านเติ้งหายไปไหนเล่า?”
ป๋ายจื่อที่ยืนอยู่กับเถียนมามาไม่พูดพร่ำทำเพลง นางรีบประคองเถียนมามาและหลินเมิ้งหยาเข้าไปในห้อง
เห
