หากเมื่อวานเพิ่งดื่มยา เช่นนั้นวันนี้ก็ต้องมีการตกเลือดจึงจะถูก
ทว่าเหตุใดนางจึงไม่ได้กลิ่นเลือดเลยแม้แต่น้อย?
หลินเมิ้งหยาจมอยู่ในห้วงความคิดอีกครั้ง หรือว่าคนที่ดื่มยาจะมิใช่ซ่างกวนชิงหรือหลินเมิ้งหวู่?
“นายหญิง? นายหญิง? พ่อบ้านเติ้งมารายงานความคืบหน้าเจ้าค่ะ”
ป๋ายจื่อเขย่าแขนของหลินเมิ้งหยาด้วยความกังวล
แปลกจริง นับตั้งแต่วันที่ออกจากจวนอวี้ นายหญิงมักจะเหม่อลอยเสมอ อีกทั้งสีหน้าของนายหญิงยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้น
“อืม พวกเราไปกัน”
สีหน้าของหลินเมิ้งหยาไม่น่ามอง แต่ไหนแต่ไรมานางเป็นคนมั่นใจในตัวเองเสมอ อีกทั้งยังเชื่อว่านางมองคนเหล่านั้นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
แต่หลังจากกลับมาที่จวนเจิ้นหนานโหว นางกลับรู้สึกว่าไม่เป็นเช่นนั้น
เสมือนสิ่งที่นางคาดเดาอยู่ไกลจากความจริงค่อนข้างมาก
ทว่านางยังเชื่อว่าความคิดของตนเองถูกต้อง แต่เพราะเหตุใดเรื่องราวจึงแตกต่างจากสิ่งที่นางคิดไว้เช่นนี้เล่า?
หลินเมิ้งหยาดึงสติกลับมา ก่อนจะเดินไปยังห้องด้านข้างเรือนเล็ก
ทันทีที่พวกซ่างกวนชิงกลับไป พ่อบ้านเติ้งก็ปรากฏตัว
มองหลินเมิ้งหยา พ่อบ้านเติ้งเป็นคนมีมารยาทและรู้กฎระเบียบเป็นอย่างดี หลังจากถวายคำนับนางแล้ว เขาจึงเริ่ม
