างรู้ตัวว่าคราวนี้นางทำให้แม่ของตนเองโกรธแล้วจริงๆ
“เจ้ายังมีหน้าเรียกข้าว่าแม่อีกหรือ! ไอ้หลิวเอ้อร์นั่นมีดีเช่นไร? เหตุใดเจ้าจึงมอบกายให้มันได้? มันเป็นแค่นักเลงหัวไม้ เป็นพวกขี้เกียจสันหลังยาว เจ้าไม่เพียงทำเรื่องเลวร้าย แต่เกือบทำให้มันเข้ามาครองตำแหน่งในบ้านหลังนี้! เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกคนรับใช้ในจวนโกรธเกลียดมันขนาดไหน แผนที่พวกเราวางเอาไว้ตลอดหลายปีเกือบพังทลายก็เพรามัน!”
หลินเมิ้งหวู่เองก็รู้สึกโศกเศร้าเช่นเดียวกัน หลิวเอ้อร์เป็นนักเลงหัวไม้ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง ปกติเขาทำการค้าผู้หญิง
เมื่อหนึ่งเดือนก่อน หลินเมิ้งหวู่แอบหนีออกจากจวนแต่กลับถูกหลิวเอ้อร์จับได้ เหตุเพราะวาจาเล้าโลมอ่อนหวาน นางจึงถูกลวงไปที่บ้านเก่าหลังหนึ่ง
แต่เพราะเขาชื่นชอบในความงามของหลินเมิ้งหวู่จึงมิอาจทำใจขายนางได้
แน่นอนว่าหลินเมิ้งหวู่มิได้ยินยอม แต่เมื่อนางเผยฐานะของตนเอง หลิวเอ้อร์เสมือนคนบ้าที่ต้องการจะตะเกียกตะกายเข้ามาเป็นลูกเขยคนที่สองของสกุลหลิน
บางทีอาจเพราะคิดว่าเรื่องราวเลยเถิดจนยากจะกลับไปแก้ไขได้แล้ว ดังนั้นเขาจึงคิดว่าตนเองกลายเป็นลูกเขยของจวนหลังนี้
เมื่อเขาพาหลินเมิ้งหวู่กลับมายังจวนหลินอีกค
