าะแสต่อไปเลย ตอนนี้ต่อให้ข้างหน้าเป็นกับดักนางก็จะไป
ตอนแรกนางคิดจะสั่งให้พ่อบ้านเติ้งนำเงินไปมอบให้ แต่เมื่อรู้ว่าลูกชายสกุลเถียนเจ็บป่วยอาการหนัก นางที่ได้ชื่อว่าเป็นหมอจึงมิอาจทนเฉยได้
สั่งให้ป๋ายจื่อตระเตรียมสิ่งของ หลินเมิ้งหยาและพ่อบ้านเติ้งแอบออกไปหาเถียนมามาและลูกชาย
ภายในเรือนหรูหรา ควันธูปซึ่งปักอยู่ในกระถางธูปลายหัวสัตว์ร้ายลอยวนขึ้นไปในอากาศ
ซ่างกวนชิงกำลังฟังรายงานจากคนรับใช้
“ดูเหมือนแผนของพวกเราจะสำเร็จ นังแพศยานั่นออกไปหาเถียนมามาแล้ว ก็ดีเหมือนกัน นังแพศยาเฒ่าช่างเหมาะสมกับนังแพศยานั่นนัก อย่างน้อยพวกเราก็ไม่จำเป็นต้องลงมือเอง”
เสียงของหลินเมิ้งหวู่เปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง
ทว่าสีหน้าของนางในเวลานี้ซีดเซียวยิ่งกว่าเมื่อเช้าตอนไปเจอหลินเมิ้งหยามาก
นางนอนอยู่บนเตียงนุ่มนิ่มขนาดใหญ่ของมารดา ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ฉายแววบ้าคลั่ง
“เจ้าพักผ่อนให้ดีเถิด เดี๋ยวร่างกายจะแย่เอาได้”
เสียงเรียบแต่แข็งกระด้างพลันดังขึ้น
หลินเมิ้งหวู่หันไปมองมารดาด้วยความหวาดกลัว
มือเล็กขยำผ้าห่มบนร่างแน่น
“ท่านแม่…ข้า….”
ส่งเสียงออดอ้อน ทว่าสายตาคมกริบของซ่างกวนชิงทำให้นางเงียบลง
มองมารดาด้วยความโศกเศร้า น
