นอ๋องแล้ว เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
เถียนมามาไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ แขนข้างหนึ่งถือกล่องอาหารไว้
เพียงได้เห็นข้าวกล่องใหญ่ ดวงตาของป๋ายจื่อเป็นประกายรื้นไปด้วยน้ำตา
อาศัยในบ้านสกุลหลินมานานหลายปี แต่กลับได้ใช้เพียงกล่องอาหารเก่าๆ ที่ไม่รู้ว่าผ่านการใช้งานมานานมากขนาดไหน แต่ถึงกระนั้นก็ยังพยายามหาอาหารมาให้นางและคุณหนูเสมอ
แม้ร่างกายของเถียนมามาจะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่นางจะไม่ยิ้มและนำซาลาเปาและพุทราที่ดีที่สุดมาให้พวกนาง
“เจ้าค่ะ ตอนนี้ข้าเปลี่ยนชื่อเป็นป๋ายจื่อแล้ว คุณหนูได้ย้ายเข้าไปอยู่ในจวนอ๋องอันแสนใหญ่โตโอ่อ่า”
ป๋ายจื่อพูดด้วยน้ำเสียงภูมิอกภูมิใจ มือเล็กยื่นเข้าไปรับกล่องอาหารจากมือเถียนมามา
หลินเมิ้งหยายืนอยู่กับที่ นางรู้สึกลังเลเล็กน้อย
คนที่รับผิดชอบชีวิตนางสมัยที่ยังอาศัยอยู่ในจวนหลิน นอกจากแม่ผู้ให้กำเนิดที่จากไปแล้วก็คงเป็นเถียนมามาซึ่งอุปถัมภ์ค้ำชูนางมาตั้งแต่เด็ก
ภายในความทรงจำปรากฏภาพที่เพิ่งเคยพบกับเถียนมามาเป็นครั้งแรก นางเป็นแม่บ้านที่มีความสามารถโดดเด่น เหตุเพราะมีหน้าที่เป็นแม่นมของพี่ชาย ฉะนั้นนางจึงเอ็นดูพวกตนเองเป็นอย่างมาก
โดยเฉพาะหลังจากที่ท่านแม่จากไป เถียน
