“ท่านยังจะยิ้มได้อีก เหตุเพราะพวกนางไม่อยากเจอท่าน ฉะนั้นจึงหาข้ออ้างอย่างไรเล่าเจ้าคะ แต่ไม่เจอก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรพวกเราก็ไม่อยากเจอพวกนางอยู่ดี”
แม้ป๋ายจื่อจะบ่นกระปอดกระแปด แต่ถึงกระนั้นก็มิได้คะยั้นคะยอให้หลินเมิ้งหยาบุกเข้าไป
แม้สาวใช้ทั้งสามจะเป็นคนสนิทของหลินเมิ้งหยา แต่ถึงกระนั้นก็ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดี แม้จะขี้บ่นไปบ้าง แต่ถึงกระนั้นพวกนางก็เพียงแค่แสดงความคิดเห็นเท่านั้น
เหตุเพราะพวกนางรู้ดีว่านายหญิงของตนเองมีเหตุผลเสมอ
ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังห้องอ่านหนังสือของหลินมู่จือโดยไม่มีใครเข้ามาห้าม
ห้องอ่านหนังสือยังคงสะอาดเอี่ยมดั่งวันวาน บนโต๊ะหิน แท่นหมึกที่ท่านพ่อมักใช้เป็นประจำเหือดแห้งไปหมดแล้ว
สมัยเด็ก นางและพี่ชายมักจะอยู่อ่านหนังสือกับท่านพ่อที่นี่ แต่เมื่อเวลาผ่านพ้นไป พวกนางเติบโตจนกลายเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ทว่าห้องอ่านหนังสือแห่งนี้ยังคงเหมือนเดิมมิเปลี่ยนแปลง
“เจ้าจงสังเกตการณ์อยู่ด้านนอก ข้าจะเข้าไปหยิบของ ไม่นานก็เสร็จ”
หลินเมิ้งหยากำชับป๋ายจื่อ ก่อนที่ตัวนางจะเดินไปยังชั้นวางหนังสือของท่านพ่อ
ท่านแม่ทิ้งตำราเอาไว้มากมาย ตั้งแต่ตำรารักษาอาการบาดเจ็บจนกระทั่งวิธีรักษาโรคเ
