ในสมัยโบราณการกลับบ้านฝั่งมารดาของหญิงที่แต่งงานแล้วหาใช่เรื่องง่าย
อันดับแรกจะต้องขออนุญาตจากพ่อแม่สามี หลังจากได้รับอนุญาต สามีจึงจะเป็นผู้ไปส่ง
หากสามีมิได้ไปส่ง คนจะมองว่าผู้หญิงคนนั้นถูกเนรเทศเพราะกระทำความผิดมา
หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในรถม้าพลางครุ่นคิด นางรู้สึกว่าฐานะของผู้หญิงในสมัยโบราณช่างแตกต่างจากผู้หญิงในยุคปัจจุบันราวฟ้ากับเหว เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิของทุกปี การกลับบ้านมารดาล้วนเป็นที่สนใจของทุกคน
โชคดีที่นางคนก่อนไม่จำเป็นต้องกังวลถึงปัญหาเหล่านี้
ทว่าตอนนี้นางกลายเป็นหญิงออกเรือนแล้วในยุคโบราณ เหตุเพราะนางมีความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ ดังนั้นไม่ว่าจะขยับไปทางใดก็ล้วนเป็นที่ติฉินนินทา
เหตุเพราะได้รับคำสั่งจากท่านอ๋อง ฉะนั้นพ่อบ้านเติ้งจึงมิอาจเพิกเฉย
แม้ว่าท่านอ๋องจะไม่มีเวลาพาพระชายาไปส่งที่บ้านด้วยตนเอง แต่ถึงกระนั้นเขาก็เคยพบสองแม่ลูกสกุลหลินบ้างแล้ว
เพราะเหตุนี้ท่านอ๋องจึงมีท่าทางไม่สบายใจ ทว่าพระชายาเองก็หาใช่คนที่จะปล่อยให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ บางทีคนที่ต้องเดือดร้อนอาจเป็นสองแม่ลูกคู่นั้นเสียมากกว่า
“ใกล้ถึงแล้วเจ้าค่ะ นายหญิงดูนั่นสิเจ้าคะ ต้นหลิวหลังสวนของพวกเรายังตั้งตระหง่านสวยงาม
