่าจงใจจะเข้ามาขวางทางตนเองอย่างไรอย่างนั้น
“ลุกขึ้นเถิด ข้าได้ยินว่าน้องสาวป่วย ท่านแม่เองก็อยู่ที่นี่ ฉะนั้นข้าจึงอยากไปพบพวกนาง”
หลินเมิ้งหยาแสร้งทำท่าทางเหมือนจะเดินเข้าไปต่อ แต่หวนเอ๋อร์กลับรีบขวางทางนางเอาไว้ ดวงตากลมโตสีดำกลิ้งกลอกไปมาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“คุณ…คุณหนูใหญ่อย่าเข้าไปเลยเจ้าค่ะ คุณหนูรองป่วยจริงๆ ฮูหยินสั่งเอาไว้ว่าหากคุณหนูใหญ่มาให้รอที่ด้านนอกเพื่อป้องกันมิให้คุณหนูใหญ่ติดโรคไปด้วยเจ้าค่ะ”
เหตุใดอยู่ๆ ก็ป่วยเช่นนี้นะ?
หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าอาการป่วยของหลินเมิ้งหวู่จะมิใช่อาการป่วยธรรมดา
ขยับเท้าไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะเอ่ย
“ท่านแม่ น้องสาว ข้าขอกลับไปยังเรือนเล็กก่อน น้องสาวต้องดูแลรักษาตัวเองให้ดี อย่าทำให้ตัวเองต้องเหนื่อย หากท่านแม่สะดวก เช่นนั้นหาเวลามาคุยกับข้าสักหน่อยเถิด”
เมื่อได้ยินหลินเมิ้งหยาเอ่ยเช่นนี้ หวนเอ๋อร์จึงถอนหายใจยาว
หยักยิ้ม ก่อนจะมองส่งหลินเมิ้งหยาที่กำลังเดินออกจากเรือนทิงหลาน
“นายหญิง เหตุใดท่านจึงต้องเกรงอกเกรงใจเช่นนี้เล่า? พวกเราบุกเข้าไปเลยก็ได้นี่เจ้าคะ ข้าว่าฮูหยินกับคุณหนูรองแค่หาข้ออ้างเพ
