“เช่นนั้นต้องขอบใจเจ้ามาก หากเรามีต้นจิ้งซินเหลียน เช่นนั้นสูตรยาของเราก็สำเร็จเกินครึ่งแล้ว”
ในที่สุดใบหน้านิ่วของหลินเมิ้งหยาเริ่มคลายกังวล
ทว่าขณะที่ความสบายใจกำลังแล่นพล่าน นางพลันถูกประโยคของชิวอวี้ดึงความสนใจอีกครั้ง
“แต่แม้ตระกูลของข้าจะปลูกต้นจิ้งซินเหลียน ทว่าพวกเราหาได้รู้วิธีใช้งานสมุนไพรตัวนี้”
อะไรนะ? สมุนไพรชนิดนี้มีการใช้งานพิเศษอย่างนั้นหรือ?
หลังจากใช้ระบบเซินหนงในการสืบค้นข้อมูล หลินเมิ้งหยาเพิ่งพบว่าระบบเซินหนงมี BUG อันใหญ่ที่แสดงเพียงวิธีการใช้งานในสมัยปัจจุบัน
ซึ่งนั่นหมายถึงสูตรยาของระบบเซินหนงมิได้แสดงผลขั้นตอนการทำยาแต่ละชนิดออกมา
หลินเมิ้งหยาหัวเราะขมขื่นในใจ หากเป็นสมัยปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นยาชนิดใดก็สามารถนำมาสกัดเพื่อนำมาใช้งานได้
แต่ที่นี่ซับซ้อนกว่ามาก นอกจากใช้ยาชนิดอื่นเข้ามากระตุ้นและทำให้สมดุลกันแล้ว ยังต้องใช้วิธีพิเศษในการสกัดออกมา
นางครุ่นคิด แม้คนในสมัยโบราณจะไม่มีเทคโนโลยีขั้นสูงคอยช่วย แต่กลับค้นพบวิธีที่คนสมัยปัจจุบันใช้ สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าความฉลาดเฉลียวของคนสมัยโบราณไม่ธรรมดาเลย
“ข้าจะหาวิธีเอง เหตุเพราะข้าเป็นคนคิดค้นสูตรยานี้ขึ้น”
แม้จะไม่รู้วิธีการกระตุ้น แต่หลินเมิ้งหยาเชื่อว่าขอเพียงได้ทำการทดลอง นางจะต้องหาทางออกเจออย่างแน่นอน
อย่างน้อยหากรู้ทิศทางก็จะพบผลสำเร็จ
ทว่าชิวอวี้กลับก้มหน้าครุ่นคิด ก่อนจะกล่าวเสียงเคร่งขรึม
“บางทีตำราแพทย
