งมีบันทึกเอาไว้แน่ เอาแบบนี้แล้วกัน พรุ่งนี้ข้าจะกลับไปหาที่บ้านสกุลหลิน ส่วนงานที่นี่คงต้องรบกวนเจ้าแล้ว”
หนังสือที่ท่านพ่อเก็บเอาไว้รังแต่จะทำให้เขาโศกเศร้า
ถ้าหากตำราเหล่านั้นเขียนเรื่องต้นสมุนไพรจิ้งซินเหลียนเอาไว้ เช่นนั้นอาจจะช่วยได้มาก
จะว่าไปแล้ว นับตั้งแต่วันที่ท่านพ่อและพี่ชายจากบ้านไปอีกครั้ง นางก็ไม่ได้กลับไปที่บ้านสกุลหลินนานแล้ว
ทั้งที่นางต้องยุ่งวุ่นวายกับงานที่นี่ แล้วเหตุใดนางต้องปล่อยให้สองแม่ลูกอยู่อย่างสงบสุขด้วยเล่า?
ความชั่วร้ายพลันปรากฏขึ้นในหัวใจของหลินเมิ้งหยา
หยักยิ้มมีเลศนัย ชิวอวี้และป๋ายจีที่กำลังมองนางพลันสะดุ้งเฮือก
ดูเหมือนจะมีคนซวยแน่แล้ว!
“อะไรนะ? เจ้าจะกลับบ้าน? เช่นนั้น…เจ้าพาพ่อบ้านเติ้งไปด้วยเถิด จำเอาไว้ว่ารีบกลับมาก่อนค่ำ”
ตามกฎแล้ว หากหลงเทียนอวี้ไม่ไปด้วย หลินเมิ้งหยาจะไม่สามารถกลับไปที่บ้านของตนเองได้
ทว่าพวกเขาแต่งงานกันมานานแล้ว ดังนั้นเพียงได้รับความยินยอมจากหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยาจะไปไหนก็ได้ตามใจปรารถนา
บางทีอาจเพราะช่วงก่อนเคยพบปะกัน ดังนั้นหลงเทียนอวี้จึงรู้สึกไม่ดีกับสองแม่ลูกคู่นั้น
เพียงได้ยินว่าหลินเมิ้งหยาจะกลับบ้าน แม้เขาจะห้ามนางไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นคิ้วก็ขมวดเข้าหากันแน่น
เรื่องใดที่เกี่ยวข้องกับสกุลซ่างกวนล้วนมิใช่เรื่องดี
“เพคะ หม่อมฉันจะรีบกลับ ท่านอ๋องยังมีสิ่งใดรับสั่งอีกหรือไม่?”
แม้หลงเทียนอวี้จะยังรู้สึกหงุดหงิดกับเ
