สดงความโอหังมากมายถึงเพียงนี้ นางกับฮองเฮาไม่เหมือนกัน หลินเมิ้งหวู่เปรียบเสมือนความหยิ่งยโสและจุดอ่อนของนาง ฉะนั้นขอเพียงหม่อมฉันยั่วยุนาง รับรองว่าซ่างกวนชิงจะต้องไม่ยอมมีศัตรูคนเดียวกันกับฮองเฮาอย่างแน่นอน”
หากเทียบกันแล้ว หลงเทียนอวี้เชื่อมั่นในการต่อสู้ของตนเอง แต่ถ้าเรื่องปั่นประสาท เขายังไม่อาจเทียบชั้นกับหลินเมิ้งหยาได้
เรื่องภายในครอบครัวอาจดูเหมือนเป็นเรื่องของพวกผู้หญิง แต่ถึงกระนั้นบางครั้งก็ส่งผลต่อราชสำนัก เมื่อพิจารณาดูแล้ว ดูเหมือนชายาของเขาคนนี้จะไม่ต่างจากแม่ทัพหญิง
หากมีนางอยู่ เขาไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องในบ้านเลยแม้แต่น้อย
“หากฮูหยินหลินรู้ นางคงดีใจ”
อยู่ๆ หลงเทียนอวี้ก็เอ่ยขี้น
หลินเมิ้งหยาเหลือบมองเขา ก่อนจะส่ายหน้า
สำหรับแม่ที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน หลินเมิ้งหยาไม่รู้สึกว่านางเป็นคนแปลกหน้า
แต่กลับ…ขอบคุณเสียด้วยซ้ำ
“ท่านพ่อพูดถึงเรื่องของท่านแม่หม่อมฉันนับครั้งได้ บางทีอาจเพราะสมัยเด็กหม่อมฉันโง่เขลาสติฟั่นเฟือน แต่หม่อมฉันรับรู้ได้ว่าหากท่านแม่ยังอยู่ ชีวิตของหม่อมฉันคงไม่ต้องพบกับความลำบากยากเข็ญเช่นนี้”
ไม่มีแม่คนไหนยอมปล่อยให้ลูกของตนเองต้องถูกปองร้ายนับครั้งไม่ถ้วน
ตอนนั้นได้ยินมาว่าแม่ของหลินเมิ้งหยายอมสละชีพเพื่อนาง แม้จะไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับนางเลยแม้แต่น้อย แต่หลินเมิ้งหยาเดาได้ว่าแม่ของนางจะต้องเป็นคนสมบูรณ์เพียบพร้อม
“ข้าเคยได้ยินคนเก่าคนแก่เล่าเร
