ื่องฮูหยินหลิน ตอนนั้นพวกหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าร้องเล่นเต้นระบำหรือเก่งกาจในกาพย์กลอนก็ยังมิอาจเทียบกับแม่ของเจ้าได้”
เมื่อลองนับดูแล้ว หลงเทียนอวี้อายุมากกว่าหลินเมิ้งหยาหลายปี
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่คอยรับใช้เขาล้วนเป็นคนเก่าคนแก่ของวัง ฉะนั้นเขาจึงรู้เรื่องในตอนนั้นมากกว่านาง
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกสนใจมารดาที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนคนนี้
ท่านพ่อเองก็เป็นหนุ่มหล่อมากความสามารถที่หาตัวจับยาก เหตุใดเขาจึงพร่ำเพ้อหาแต่ภรรยาที่ตายจากไปนานแล้วกันเล่า?
น้อยครั้งนักที่หลงเทียนอวี้จะได้เห็นท่าทางเหม่อลอยของหลินเมิ้งหยา
ดูเหมือนคนที่กำลังคาดหวังอะไรบางอย่าง
แม้สมัยยังเด็กเขาจะต้องพบเจอกับกลอุบายมากมายในวังหลวง แต่ถึงกระนั้นหมู่เฟยก็คอยปกป้องเขาอยู่ข้างกายเสมอ
ทว่าหลินเมิ้งหยาไม่มีใครคอยปกป้อง บางครั้งป๋ายจื่อก็หลุดปากออกมาว่าชีวิตของพวกนางสองนายบ่าวล้วนแขวนอยู่บนเส้นด้าย
เขาครุ่นคิด เด็กผู้หญิงสองคน คนหนึ่งต้องดูแลอีกคน เช่นนั้นชีวิตของพวกนางจะต้องลำบากตรากตรำถึงเพียงไหนจึงจะมีวันนี้ได้
อยู่ๆ ความรู้สึกเจ็บปวดแทนหลินเมิ้งหยาพลันแล่นพล่านเข้ามาในหัวใจ
เขาที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
“เจ้าอยากรู้หรือ?”
สติสัมปชัญญะกำลังร้องบอกเขาว่าอย่าเอ่ยถึงเรื่องนี้ แต่ถึงกระนั้นเขากลับมิอาจทนเห็นสายตาผิดหวังของนางได้
หลินเมิ้งหยารีบพยักหน้า ดวงตาเปล่งประกายไปด้วยความคาดหวัง
แม้แต่นางย
