ังคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะอยากรู้เรื่องของผู้หญิงที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนเช่นนี้
บางทีนี่อาจเป็นความหวังลึกๆ ของหญิงสาวผู้น่าสงสารจากส่วนลึกของหัวใจ
“ข้าเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องมากนัก แต่ข้ารู้ว่าตอนนั้นแม่ของเจ้ามิใช่คนของเมืองหลวง นางหาใช่คุณหนูของสกุลใดในต้าจิ้น ทว่าหลังจากที่พ่อของเจ้าทำสงครามกลับมา เป็นครั้งแรกที่คนทั้งเมืองหลวงได้รู้จักกับคำว่านวลนางโฉมสะคราญ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำของหลงเทียนอวี้ที่เอื้อนเอ่ยทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกเสมือนกำลังหลุดเข้าไปในห้วงแห่งความฝัน
