“นี่เขายังกล้าไปที่นั่นอีกหรือ? ฮองเฮาไม่ห้ามปรามเขาเลยหรืออย่างไร?”
หลงเทียนอวี้รู้สึกสงสัยขึ้นมาครามครัน แม้ไท่จื่อจะเอาแต่ใจแต่เขาหาใช่คนมิรู้ความ
สถานการณ์ตอนนี้เป็นไรเขาย่อมรู้ดี หากโชคดีเขาจะได้ขึ้นครองบัลลังก์
ทว่าตอนนี้เขากลับไปขลุกอยู่ในหอนางโลม เช่นนั้นจะมิเป็นการจุดไฟเผาตัวเองหรือ
“ตอนนี้ฮองเฮามิอาจควบคุมเขาได้อีกต่อไป ได้ยินมาว่ามีหญิงสาวรูปงามโดดเด่นมาสองคนรับหน้าที่นางโลมชั้นสูงอยู่ที่โรงเตี๊ยมจันทรา หนึ่งในนั้นชื่อว่าฉีเสวี่ย นางไม่เพียงเป็นหญิงงามล่มเมือง แต่ยังรู้หนังสือและจิตใจดีอีกด้วย เพียงไท่จื่อได้เจอนางครั้งเดียว เขาก็พร่ำเพ้อละเมอหานางไม่หยุด แต่ที่ไม่มีใครคาดถึงก็คือหลังจากได้ดื่มด่ำความรักเพียงไม่นาน ฉีเสวี่ยคนนั้นก็มีทายาทให้ไท่จื่อเสียแล้ว”
เสียงของหลงชิงหานแข็งทื่อประหนึ่งเครื่องจักร
สำหรับเชื้อพระวงศ์แล้ว อย่าว่าแต่โสเภณีจากหอนางโลมเลย แม้แต่ครอบครัวของหญิงสาวชั้นสูงเองก็มิอาจรับประกันได้ว่าจะมีหน่อเนื้อเชื้อพระวงศ์ได้
ตอนนั้นหากมิใช่เพราะความรักและเมตตาจากพระสนมเต๋อเฟย อย่าว่าแต่หมู่เฟยของเขาเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็อาจถูกโยนเข้าตำหนักเย็นไปแล้ว
ทว่าตอนนี้ไท่จื่อให้กำเนิดทายาทกับโสเภณี
ฮองเฮาไม่เพียงไม่ห้าม แต่กลับยังปล่อยให้เขาทำเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ต่อไป
ตกลงพวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่?
“บางทีอาจเพราะเขาไร้น้ำยา แม้จวนของไท่จื่อจะมีชายารองและอนุภรรยามากมาย แ
