ข้อมูลในระบบเท่านั้น แต่กลับไม่พบว่าสมุนไพรจิ้งซินเหลียนอยู่ในตำราใด
โกหกดีหรือไม่? แต่นางมั่นใจว่าชิวอวี้จะต้องจับได้โดยใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที
“โอ้…อันที่จริง ข้าเคยเห็นในหนังสือของท่านแม่ เจ้าเองก็รู้ว่าท่านแม่ของข้าเคยเป็นหมอเลื่องชื่อในวังหลวง ฉะนั้นข้าก็เลยได้รับสืบทอดมาเล็กน้อย”
โกหกตาใส อย่าว่าแต่นางในเวลานี้เลย แม้แต่หลินเมิ้งหยาคนก่อนเองก็แทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับมารดาเหลืออยู่
หากมิใช่เพราะท่านแม่ตายไปแล้ว นางก็คงมิกลายเป็นเด็กน่าสงสารที่สุดในโลกเช่นนี้
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าชิวอวี้จะแสดงท่าทางกระตือรือร้นออกมา
มือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือของนาง ก่อนจะเอ่ยเสียงจริงจัง
“เพราะเหตุนี้ข้าจึงคิดเสมอว่าวิธีรักษาของเจ้ามีเอกลักษณ์โดดเด่นไม่เหมือนใคร หากเป็นเพราะเจ้าได้รับการสืบทอดมาจากแม่นั่นก็สมเหตุสมผล จงจำเอาไว้ ตำราแพทย์ของแม่เจ้าเป็นของล้ำค่า อย่าได้เผยกับใครว่าตำราเล่มนั้นอยู่ในมือของเจ้า”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ทว่าดวงตากลมโตกลับเจือไว้ซึ่งความฉงน
ตำราแพทย์? ตำราแพทย์อะไรกัน?
อีกอย่าง ชิวอวี้เพิ่งจะมาอยู่ที่เมืองหลวงไม่กี่ปี จากนั้นจึงสอบผ่านและได้ทำงานที่สำนักหมอหลวงมิใช่หรือ? เหตุใดเขาจึงรู้เรื่องที่ว่าแม่ของหลินเมิ้งหยาเป็นหมอเทวดาประจำเมืองหลวงเล่า?
“อืม ข้าเข้าใจแล้ว พวกเราครุ่นคิดหาสมุนไพรมาใช้แทนจิ้งซินเหลียนกันก่อนเถิด”
หลินเมิ้งหยารีบจบบทสนทนานี้
หากยังถามต่อแล้วล่ะก็ นา
