่มอึมครึมอย่างน่าประหลาด
เรื่องประหลาดอย่างแรกคือท่านอ๋องมักจะทำตัวให้ยุ่งอยู่ตลอดเวลา
หลังจากออกจากตำหนักหลิวซินด้วยความขุ่นเคืองคราวก่อน หลงเทียนอวี้มิได้เหยียบเข้าไปยังตำหนักหลิวซินอีก ทว่าทุกครั้งที่เข้าออกจวน ดวงตาคมกริบมักจะจ้องไปทางประตูตำหนักหลิวซินเขม็ง
อย่าว่าแต่คนในตำหนักหลิวซินเลย แม้แต่พวกบ่าวรับใช้ด้านนอกตำหนักเองก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มมากขึ้น
“ท่านอ๋อง ตอนนี้ของทั้งหมดตระเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้ว พระองค์จะไปตรวจสอบเองหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
ภายในห้องอ่านหนังสือ หลินขุยเอ่ยถามหลงเทียนอวี้ซึ่งกำลังอ่านรายงานทางการทหาร
เขาเลิกคิ้วสูง ปกติงานตระเตรียมสิ่งของเป็นหน้าที่ของผู้หญิง แต่ตอนนี้ชายาของเขากำลังยุ่งอยู่กับงานที่ผู้ชายควรจะทำ
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นงานที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอีกด้วย
ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาพลันเคร่งขรึมลง
ไม่รู้ว่ากำลังไม่พอใจหลินเมิ้งหยาหรือตัวเองที่ไร้ความสามารถกันแน่
“เข้าใจแล้ว”
วางเอกสารลง หลงเทียนอวี้รู้ดีว่าตนมิอาจจมปลักกับเรื่องชายหญิงเช่นนี้ได้ทุกวัน
การเป็นผู้นำของกรมกลาโหมคือหน้าที่ที่เสด็จพ่อมอบหมายให้ก่อนพระองค์จะประชวร
แม้หลงชิงหานจะมีอุปนิสัยดื้อรั้น แต่ถึงกระนั้นเขาก็มีพรสวรรค์ในการนำทัพ
ฉะนั้นเสด็จพ่อจึงวางพระทัย
หลังจากคนของไท่จื่อถูกกำจัดไปไม่น้อยในคราวที่แล้ว แม้ฉากหน้าไท่จื่อจะสงบเสงี่ยมขึ้นมาก แต่ฉากหลังเขากำลังรวบรวมกำลังพลโดยก
