ไม่นานป๋ายจีและป๋ายซ่าวก็นำข่าวมาแจ้งหลินเมิ้งหยา
ชุดของพระสนมเต๋อเฟยเหล่านั้นมิเคยถูกนำออกมาใช้งานมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นฝั่งโรงครัวเองก็เป็นพยานได้ว่าพระสนมเต๋อเฟยไม่เคยเสวยรังนกเลือด เช่นนั้นรังนกเลือดที่หยุนลั่วกินได้มาจากที่ใด?
ทั้งชุดผ้าเนื้อละเอียด ทั้งรังนกเลือด ของเหล่านี้ไม่มีทางตกมาจากฟ้าหรอกกระมัง?
ยิ่งไปกว่านั้น ท่าทางของหยุนลั่วเหมือนมิได้สนใจของเหล่านี้เท่าไรนัก
เหตุใดสาวใช้เล็กๆ เพียงคนเดียวจึงมีความคิดเช่นนี้?
นางปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกัน ก่อนคำตอบหนึ่งจะปรากฏขึ้น
สมองของหลินเมิ้งหยาเริ่มปรากฏคำตอบลางๆ
เกรงว่าหยุนลั่วจะมิใช่เพียงสาวใช้ธรรมดาเสียแล้ว
ดูเหมือนสาเหตุที่พระสนมเต๋อเฟยตัวปลอมสร้างเรื่องราวต่างๆ มากมายคงเพราะได้รับการยุยงจากหยุนลั่ว
อีกทั้งฮองเฮายังอาศัยจังหวะที่นางเข้าวังกำจัดหยุนลั่วทิ้ง
ดูท่านางจะให้ความสำคัญกับหมากตัวนี้มาก
คิดไม่ถึงเลยว่านางจะพลาดปลาตัวโตไปเสียแล้ว
“นายหญิง ท่านคิดว่าหยุนลั่วคนนี้มีสิ่งผิดปกติอันใดหรือเจ้าคะ?”
ป๋ายจีเป็นคนละเอียดรอบคอบ นายหญิงของนางไม่มีทางทำสิ่งใดโดยไม่มีเหตุผล ตอนนี้นายหญิงกำลังสนใจสาวใช้คนนั้นมาก
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ก่อนจะส่ายหน้า
ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นหายไปแล้ว สงสัยต่อไปแล้วจะได้อะไร?
ยิ่งไปกว่านั้น หากฮองเฮาคิดจะเก็บซ่อนนางเอาไว้ เช่นนั้นอย่าว่าแต่ตนเลย แม้แต่หลงเทียนอวี้เองก็คงหาไม่เจอ
“ไม่มีอะไร จริงสิ ป๋ายซู
