ไม่อยู่แล้ว เช่นนั้นพวกเจ้าอย่าได้ออกจากจวนโดยพลการ ตอนนี้สถานการณ์ยังไม่สงบ ข้าไม่อยากให้พวกเจ้าตกอยู่ในอันตราย”
เมื่อพูดถึงป๋ายซู สาวใช้ทั้งสามพลันแสดงสีหน้าผิดหวัง
หลินเมิ้งหยากลับมีท่าทางเป็นปกติ ราวกับว่าป๋ายซูจากพวกนางไปเพียงชั่วคราวเท่านั้น
อันที่จริงพวกสาวใช้ต่างอยากถามเรื่องป๋ายซู แต่ถึงกระนั้นก็ทำเพียงกลืนความสงสัยลงคอ
แม้จะมีปัญหามากมายที่ยังไม่ได้รับคำตอบ แต่หลินเมิ้งหยากลับเพ่งสมาธิไปกับการปรุงยา
ภายในตำหนักหลิวซิน หลังจากหลินเมิ้งหยารับประทานอาหารเช้าเสร็จ นางมุ่งหน้าไปยังเรือนเล็กที่ถูกเปลี่ยนเป็นห้องทดลองชั่วคราว
สวมผ้ากันเปื้อนที่สั่งตัดมาเป็นพิเศษเพื่อให้สะดวกต่อการเคลื่อนไหว หลินเมิ้งหยาในเวลานี้กลายเป็นพวกบ้าวิจัยอีกครั้ง
นับจำนวนยาร้อยกว่าชนิด แล้วเคลื่อนย้ายเข้าไปภายในห้อง
“วางลงเบาๆ อย่ารบกวนนายหญิงเป็นอันขาด”
ป๋ายจีเข้าไปเป็นผู้ช่วยหลินเมิ้งหยา ส่วนป๋ายซ่าวยืนอยู่หน้าประตูพลางออกคำสั่งขนย้ายยา
หลินเมิ้งหยาเขียนใบกำกับยาให้ป๋ายซ่าวเอาไว้แล้ว รายชื่อยาเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่นางต้องการใช้
งานยุ่งตลอดทั้งช่วงเช้า ขาของป๋ายซ่าวแทบไม่ได้แตะพื้น
เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แต่เมื่อนึกได้ว่านายหญิงต้องศึกษายาอย่างยากลำบากด้วยตนเอง นางจึงมิอาจปฏิเสธงานหนักตรงหน้าได้
แต่ถ้าหากนางรู้ว่าหลินเมิ้งหยามิได้ใช้ยาทั้งหมดที่ขนมา นางจะคิดว่าถูกนายหญิงกลั่นแกล้งหรือไม่
ตอนแรกป๋ายจีเอง
