หลินเมิ้งหยารู้สึกสังหรณ์ใจว่าหยุนลั่วคนนี้จะต้องไม่ใช่คนธรรมดา
หากเป็นคนของฮองเฮา เช่นนั้นหน้าที่ของนางจะต้องไม่ธรรมดา
หากคืนนั้นฮองเฮาสร้างเรื่องสลับตัวพระสนมเต๋อเฟย เช่นนั้นการหายตัวไปของหยุนลั่วอาจมีสาเหตุสองอย่าง
หนึ่งคือหยุนลั่วเป็นคนของฮองเฮา ในเมื่อฮองเฮารู้แล้วว่าหลินเมิ้งหยารู้ความจริงทั้งหมด ฉะนั้นหลงเทียนอวี้เองก็จะรู้เรื่องนี้ด้วยเช่นเดียวกัน ฉะนั้นหยุนลั่วจะต้องกลับไปอยู่กับฮองเฮาอย่างแน่นอน
หรือไม่ก็ถูกกำจัดไปแล้ว แน่นอนว่านี่เป็นจุดจบที่ดีที่สุด
สาเหตุข้อที่สองคือสิ่งที่ทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกกังวล
นั่นก็คือเหตุที่ฮองเฮาสร้างเรื่องสลับตัวพระสนมเต๋อเฟยขึ้นมามิใช่เพื่อควบคุมหลงเทียนอวี้ แต่นางมีจุดมุ่งหมายอื่น
อย่างเช่น….นางอาจอยากได้อะไรบางอย่าง
เช่นนั้นการที่หยุนลั่วหายตัวไปมิเท่ากับว่าฮองเฮาได้เริ่มเดินหมากแล้วหรือ?
เมื่อคิดได้ดังนี้ หลินเมิ้งหยาเริ่มนั่งไม่ติด
ทว่านางกลับทำใจให้สงบลงได้อย่างรวดเร็ว
หลงเทียนอวี้ไม่ใช่คนโง่ หากหยุนลั่วโจมตีเขา เขาจะต้องรู้สึกตัวอย่างแน่นอน
พระสนมเต๋อเฟยอาศัยอยู่ในวังหลวงมานานแล้ว นางไม่มีทางมีความลับปกปิด
บางที…นางอาจคิดมากจนเกินไป!
