่มเย็นเป็นสุขไม่ดีหรือ? เหตุใดจึงต้องหาเรื่องคิดอยากยึดครองทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้เล่า? หรือเขาอยากจะเป็นเจ้าของโลกทั้งใบอย่างนั้นหรือ?”
หลินเมิ้งหยาคิดว่าเรื่องนี้น่าขำเหลือเกิน
ทว่าเมื่อลองมองสถานการณ์ในเวลานี้ บางทีนี่ก็อาจเป็นสาเหตุหนึ่งเช่นเดียวกัน
มิเช่นนั้นจะมีสิ่งใดเย้ายวนใจยิ่งกว่าการได้เป็นประมุขของอาณาจักรด้วยหรือ?
“ไท่จื่อเป็นคนประเภทชอบไล่ตามสิ่งที่ไม่มีวันเป็นจริง การที่เขามีความคิดเช่นนี้หาใช่เรื่องแปลก แต่สิ่งที่ข้าอยากรู้ก็คือเหตุใดฮองเฮาก็คิดเห็นเช่นเดียวกับเขา หรือฮองเฮาเองก็คิดว่าลูกชายของตนเองจะสามารถปกครองใต้หล้านี่ได้?”
นี่มัน…..
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ก่อนจะเล่าข้อสันนิษฐานง่ายๆ ของตนเองออกมา
“พระองค์รับสั่งถูกแล้วเพคะ ดูเหมือนเรื่องในวังหลวงจะซับซ้อนกว่าที่หม่อมฉันคิด หม่อมฉันคงมิอาจช่วยเหลือพระองค์ได้ สิ่งที่พอจะช่วยได้คงเป็นการปรุงยาแต่เพียงเท่านั้น”
หลินเมิ้งหยายักไหล่
“เรื่องนั้นเองก็ต้องลำบากเจ้าแล้ว แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะดูแลตัวเองให้ดี อีกไม่กี่วันข้าต้องออกเดินทาง บางที…อาจใช้เวลาราวครึ่งเดือนกว่าจะกลับมา”
จะออกเดินทาง? หลินเมิ้งหยาสงสัยเล็กน้อย อันที่จริงนับตั้งแต่วันที่แต่งงานกับหลงเทียนอวี้ นางก็พอจะมองออกว่าท่านอ๋องของนางมักจะยุ่งอยู่เสมอ
