์ เช่นนั้นความเป็นไปได้ที่ไท่จื่อจะได้ขึ้นครองราชย์ก็มีค่อนข้างมาก แล้วเหตุใดพวกเขาจึงต้องเสี่ยงวางยาพิษฮ่องเต้ด้วยเล่า?”
หลินเมิ้งหยาวิเคราะห์ นี่คือความคิดในมุมมองของคนนอก
อันที่จริงหลงเทียนอวี้เองก็เคยคิดเรื่องนี้เช่นเดียวกัน แต่เขารู้ดีว่าฮองเฮาและไท่จื่อหาใช่คนธรรมดาอย่างที่พวกเขาแสดงออกไม่
“เจ้าวิเคราะห์ถูกต้องแล้ว แต่ข้ามักรู้สึกเสมอว่าฮองเฮาและไท่จื่อมีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก หากดูจากพระพลานามัยของเสด็จพ่อก่อนจะประชวร พระองค์อาจครองราชย์ต่อไปได้อีกราวยี่สิบสามสิบปี เมื่อถึงเวลานั้นไท่จื่อก็จะมีรากฐานมั่นคง แม้ฮองเฮาจะอายุมากตามกาลเวลาก็ตาม ฉะนั้นข้าจึงคิดว่าพวกเขาจะต้องมีแผนการอะไรบางอย่างและมีเพียงบัลลังก์ของต้าจิ้นเท่านั้นที่จะสามารถทำให้เป้าหมายของพวกเขาบรรลุได้”
เป้าหมายที่ใหญ่กว่า? ตำแหน่งฮ่องเต้แห่งต้าจิ้นยังไม่ยิ่งใหญ่เพียงพออีกหรือ?
หรือพวกเขาคิดจะเป็นใหญ่ในใต้หล้า?
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็นึกเรื่องขบขันขึ้นมาได้
ในสมัยโบราณมีคนจำนวนไม่น้อยที่คิดอยากยึดครองยุทธภพ คนเหล่านั้นเก่งกาจมีความสามารถ แต่เมื่อเกิดการต่อสู้ สุดท้ายพวกเขาก็ต้องถอนความคิดกลับไป
นับประสาอะไรกับคนไร้ความสามารถอย่างไท่จื่อเล่า? ฝันไปเถิด!
“คงเป็นได้เพียงฝันกลางวันเท่านั้นเพคะ อีกทั้งยังเป็นเพียงความทะเยอทะยานไร้สาระ ตอนนี้นอกจากต้าจิ้นแล้ว แคว้นอื่นล้วนหาได้เจริญรุ่งเรืองไม่ ราษฎรได้อยู่อย่างร
