อยู่ๆ ก็ก้มหน้าลง เขาไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไร หลงเทียนอวี้คิดเอาเองว่านางกำลังเขินอาย
ไม่ว่าหลินเมิ้งหยาจะเฉลียวฉลาดมากสักเพียงไหน แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความรัก นางก็ยังเป็นเพียงหญิงสาวขี้อายคนหนึ่ง
หัวใจพลันรู้สึกชุ่มชื่นขึ้นมา หลงเทียนอวี้ตัดสินใจไม่บีบบังคับความรู้สึกของนาง
ถึงอย่างไรนางก็เป็นชายาของเขา ไม่ช้าก็เร็วนางก็ต้องยอมรับเขา
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากผ่านเรื่องราวมามากมาย เขาไม่เชื่อหรอกว่าหลินเมิ้งหยาจะไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย
ไม่เป็นไร แต่ไหนแต่ไรมาเขาเป็นคนมีความอดทนอดกลั้นมาตลอด เชื่อว่าสักวันหนึ่งหลินเมิ้งหยาจะละทิ้งความเขินขายและเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างแน่นอน
“ท่านอ๋อง มีคนขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
