้งแต่วันที่ป๋ายหลี่อู๋เฉินหนีไป บางทีหลงเทียนอวี้อาจเตรียมการเอาไว้แล้ว อาจเป็นนางที่คิดมากไปเอง
“ยาของฮ่องเต้ หม่อมฉัน…”
ยังไม่ทันจะพูดจบ หลงเทียนอวี้จับจูงมือนางไปนั่งด้วยกันที่เก้าอี้
สายตาอ่อนโยนจ้องมองนาง ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาแดงระเรื่อ
“เจ้าเองก็ควรเรียกว่าเสด็จพ่อได้แล้ว ข้ารู้ว่าเสด็จพ่อยังไม่เคยเจอเจ้า แต่เขาจะต้องชอบเจ้าอย่างแน่นอน”
เสียงอ่อนโยนแผ่วเบาทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกไม่คุ้นชิน
ดึงมือตัวเองกลับ แม้หลงเทียนอวี้จะไม่เคยแสดงความรักอย่างโจ่งแจ้ง ทว่าหลินเมิ้งหยารู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและนางกำลังเปลี่ยนไปทีละน้อย
หลงเทียนอวี้ในสายตาของนางมิได้เย็นชาอีกต่อไป แต่เขากลับแอบทำทุกสิ่งทุกอย่างแทนนาง
ผิดกับหัวใจของนางที่ยังรู้สึกสับสน
หลงเทียนอวี้เป็นองค์ชายผู้สูงศักดิ์ คาดว่าไท่จื่อไม่มีวันได้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างแน่นอน นั่นเท่ากับว่าหลงเทียนอวี้มีโอกาสที่จะขึ้นนั่งบัลลังก์มังกร
เมื่อถึงเวลานั้น นางจะต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่แท้จริง
หลงเทียนอวี้ไม่สามารถเป็นของนางเพียงคนเดียวได้ ยิ่งไปกว่านั้น หลงเทียนอวี้จะชอบนางเพียงคนเดียวไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ?
นางที่เป็นคนในสมัยปัจจุบันคงมิอาจทำใจแบ่งสามีร่วมกับใครได้
หากวันนั้นมาถึง มันจะเป็นการพิสูจน์ความสัมพันธ์ระหว่างนางและเขาหรือไม่?
นางไม่รู้และไม่กล้าที่จะเชื่อ
การรักใครเพียงคนเดียวไปตลอดชีวิตเป็นเรื่องยาก
มองหลินเมิ้งหยาที่
