เมิ้งหยาถอนหายใจเล็กน้อย
เหตุเพราะหลงเทียนอวี้ไม่ยินยอมมอบเลือดและเนื้อให้แก่ท่านอาจารย์ ฉะนั้นต้นโสมโลหิตมนุษย์จึงเริ่มเหี่ยวเฉา
แม้จะเสียดายยาสมุนไพรชนิดนี้ แต่เมื่อนึกถึงกลิ่นเลือดและความโหดร้ายของมันขึ้นมา หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าควรปล่อยให้มันเฉาตายไปจะดีกว่า
“เจ้าสำนัก ท่านกลับมาแล้วหรือ”
เสียงอ่อนหวานพลันดังออกมาจากส่วนลึกสุดของห้อง
จากนั้นร่างบางในชุดสีขาวราวหิมะของหยุนจู๋พลันปรากฏขึ้นแล้วสาวเท้าเข้ามาทีละก้าว
“อืม ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่เล่า?”
หลินเมิ้งหยารู้สึกยินดีกับความรักระหว่างหยุนจู๋และท่านอาจารย์ ตอนนั้นความรักของพวกเขาพังลงเพราะการเข้าใจผิด ฉะนั้นพวกเขาจึงทำเพียงเฝ้าคะนึงหาอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนวันนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะดีขึ้นกว่าแต่ก่อนแล้ว
หยุนจู๋เป็นคนมีความสามารถ หากนางกลายเป็นฮูหยินของท่านอาจารย์ได้ล่ะก็ เช่นนั้นจะต้องมีข่าวดีอย่างแน่นอน
“ข้ามาดูแลเขา คิดไม่ถึงเลยว่าเวลาเพียงไม่กี่วัน อาการของเขาจะย่ำแย่ถึงเพียงนี้ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าเกรงว่าร่างกายของเขาจะรับไม่ไหว”
น้ำเสียงเจือความห่วงใย
หลินเมิ้งหยาลอบสำรวจนางเล็กน้อย ใบหน้าขาวนวลดุจหิมะของนางฟื้นฟูมากกว่าเดิมหลายเท่า
อันที่จริงเมื่อเทียบกับคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน นางนับว่าอ่อนเยาว์กว่าคนเหล่านั้นมาก
เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากของนาง ดูเหมือนนางจะเป็นคนพยุงท่านอาจารย์ไปพักผ่อนด้วยตัวเองใช่หรือไม่
