ให้พวกเขาพบกับประสบการณ์ที่ยากจะลืมเลือน
“ท่านอ๋องจะอยู่เสวยด้วยกันที่นี่หรือไม่เพคะ?”
หลินเมิ้งหยาเชื้อเชิญ หลงเทียนอวี้ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
แม้เขาจะเคยกินอาหารรสเลิศมากมาย แต่อาหารหน้าตาธรรมดาไม่กี่อย่างบนโต๊ะกลับทำให้หัวใจของเขาอบอุ่น
รับประทานอาหารเย็นอย่างสงบ หลินเมิ้งหยาเดินรอบจวนเหมือนเคย
น้อยครั้งนักที่หลงเทียนอวี้จะว่าง ทั้งสองเดินเคียงกันพลางพูดคุยเสมือนคู่รักหนุ่มสาวปกติ
“คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะต้องเจอเรื่องมากมายเช่นนั้นในวังหลวง”
แม้จะมีเรื่องมากมายที่คนสอดแนมของเขาออกมารายงานให้ฟัง แต่พอได้ฟังคำบอกเล่าจากปากนาง เขายังอดที่จะรู้สึกตกตะลึงไม่ได้
ทว่าน้ำเสียงของหลินเมิ้งหยากลับราบเรียบ แต่หลงเทียนอวี้รู้ดีว่านางจะต้องผ่านความเป็นความตายมาอย่างมากมายแน่นอน ความกระวนกระวายจึงผุดขึ้นในหัวใจ
หากเขาสามารถหาวิธีอื่นได้ เช่นนั้นหลินเมิ้งหยาคงไม่ต้องเจอกับเรื่องมากมายขนาดนี้
“เรื่องพวกนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กเพคะ หม่อมฉันต้องพูดบางอย่างกับพระองค์ให้ชัดเจน อันที่จริงพระสนมเต๋อ….”
หลินเมิ้งหยาไตร่ตรองดีแล้ว ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องที่พระสนมเต๋อเฟยถูกคนสวมรอยให้หลงเทียนอวี้ฟัง
แต่ทันทีที่นางอ้าปาก สายตาพลันเหลือบเห็นน้าจิ้งเยว่ที่กำลังประคองร่างพระสนมเต๋อเฟยเข้ามาทางประตูเยว่
สองสามีภรรยาก้มตัวถวายคำนับ แม้ฮองเฮาจะรับสั่งว่าพระสนมเต๋อเฟยในเวลานี้มิใช่ตัวจริง แต่คำพูดของฮองเฮาหาใช่สิ่
