งที่จะสามารถเชื่อถือได้ทั้งหมดไม่
ไม่ว่าจะเป็นกลอุบายหรือความจริง หลินเมิ้งหยาจำเป็นต้องพิสูจน์ให้มั่นใจเสียก่อน
วันนี้สีหน้าของพระสนมเต๋อเฟยขาวซีดเล็กน้อย
ขอบตาบวมแดง ราวกับมิได้นอนหลับพักผ่อนมานานหลายวัน
หลังจากได้เห็นหลินเมิ้งหยา ใบหน้างดงามชวนหลงใหลหาได้เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันไม่ แต่สายตากลับเสมือนคนปลงทุกข์ ไร้ห้วงอารมณ์ใดๆ
หลินเมิ้งหยารู้สึกถึงความผิดปกติ
“อืม เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว เปิ่นกงเหนื่อย คงไม่อยู่สนทนากับพวกเจ้า”
รีบเดินจากไป หลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้มองตามหลังพระสนมเต๋อเฟย
น่าแปลก วันนี้แขนขาของพระสนมเต๋อเฟยเสมือนคนไร้เรี่ยวแรงแตกต่างจากเมื่อก่อน
“เหตุใดวันนี้จึงไม่เห็นหยุนลั่วคอยรับใช้พระสนมเต๋อเฟยกันเล่า?”
เมื่อเห็นว่าคนติดตามของพระสนมเต๋อเฟยที่เดินลับหายไป หลินเมิ้งหยาจึงพึมพำขึ้นมา
หลงเทียนอวี้เองก็ไร้ซึ่งคำตอบ แม้ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขามักส่งคนเข้าไปจับตามองตำหนักหยาเสวียน แต่กลับไม่มีใครรายงานเขาถึงการหายตัวไปของสาวใช้ในตำหนัก
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันอยากไปหาท่านอาจารย์สักหน่อย เชิญพระองค์ตามสบายเพคะ”
ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ หลินเมิ้งหยารีบเดินจากไป
ภายในสวนจึงเหลือเพียงหลงเทียนอวี้ที่กำลังขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นคนเดียว
ตอนแรกเขาคิดว่าตนเองได้รับรู้ความจริงแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะมิได้เข้าใกล้ความจริงเลยแม้แต่น้อย
“หลินขุย จงส่งคนไปตรวจสอบหยุนลั่ว”
หลินขุยซึ่งอยู่ด้านข้างเดินจ
