ากไปเงียบๆ
ความเป็นไปได้มากมายถูกวาดขึ้นในใจของหลงเทียนอวี้
เขาสังเกตเห็นความผิดปกติของหยุนลั่วหลายอย่าง หากนางเป็นเพียงนางในธรรมดา เช่นนั้นทำไมหมู่เฟยจึงรักและเอ็นดูนางนัก?
หลังจากผ่านการตรวจสอบทุกวัน เขาพอจะสรุปบางอย่างได้คร่าวๆ
ผู้หญิงในตำหนักหยาเสวียนคนนั้นหาใช้หมู่เฟยตัวจริงไม่ แต่กลับเป็นคนที่คุ้นชินกับพฤติกรรมและรู้ทุกรายละเอียดของหมู่เฟย
หากเป็นเช่นนั้นจริง หยุนลั่วที่อยู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นจะต้องรู้เรื่องหมู่เฟยตัวจริงและตัวปลอมอย่างแน่นอน
ถ้าหมู่เฟยในตำหนักหยาเสวียนเป็นตัวปลอม เช่นนั้นหมู่เฟยของเขาอยู่ที่ใด?
หลงเทียนอวี้รู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก หากมิใช่เพราะกลัวว่าจะแหวกหญ้าให้งูตื่น ป่านนี้เขาคงจับตัวพระสนมเต๋อเฟยคนนี้ไปแล้ว
“ท่านอาจารย์ ศิษย์กลับมาแล้วเจ้าค่ะ ไม่ได้เจอกันหลายวัน ท่านผ่ายผอมลงมากเหลือเกิน”
ภายในห้องศิลา เพียงหลินเมิ้งหยาเปิดประตูก็ได้เห็นท่านอาจารย์ที่มีผมเผ้ารกรุงรัง กระทั่งหนวดก็ไม่ได้โกน เนื้อตัวมอมแมม ดวงตาลึกโหลเสมือนคนอดหลับอดนอน
“อืม กลับมาก็ดีแล้ว เจ้าลองมาดูนี่ นี่คือสิ่งที่อาจารย์ใส่ใจทำขึ้นมาเป็นพิเศษ อีกไม่นานก็จะสำเร็จแล้ว!”
หลินเมิ้งหยาถูกป๋ายหลี่รุ่ยลากตัวไปยังส่วนลึกของห้อง
เพียงเดินเข้าไป กลิ่นคาวเลือดพลันลอยเตะจมูก
ทว่าป๋ายหลี่รุ่ยกลับแสดงท่าทางปกติเสมือนไม่รู้สึกอันใด
กลับกัน ท่าทางของเขาเหมือนกำลังมองคนรัก ขอบตาร้อนผ่าวขณะมองไปยังสมุนไพรตรง
