หน้า
“นี่คือ…โสมโลหิตมนุษย์! ท่านอาจารย์เคยบอกว่ามันเป็นของอัปมงคล ฉะนั้นจึงไม่ปลูกแล้วมิใช่หรือ?”
หลินเมิ้งหยาร้องออกมาเบาๆ ดวงตาเบิกกว้าง สายตาจ้องไปทางอ่างหยกสีขาว
เพราะเหตุนี้นางจึงได้กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นสินะ
เหตุเพราะดินที่อยู่ในอ่างหยกกลายเป็นสีแดงเข้มเพราะเลือดไปแล้ว
สัญชาตญาณกำลังร้องบอกนางว่าเลือดที่อยู่ในอ่างนี้เป็นเลือดของมนุษย์!
เป็นไปได้อย่างไร? เหตุใดท่านอาจารย์จึงทำเรื่องผิดมนุษย์มนาเช่นนี้?
“ไม่มีทางเลือก…ของสิ่งนี้เลอค่ายิ่งนัก มันช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน เมิ้งหยา เจ้ารู้หรือไม่ว่าโสมโลหิตมนุษย์มีความหมายเช่นใดกับอาจารย์?”
ใบหน้าซูบเผยอาการคลั่งไคล้เมื่อได้เห็นโสมโลหิตมนุษย์
หลินเมิ้งหยาหันมองอาจารย์ด้วยความหวาดระแวงเสมือนกำลังมองชายแปลกหน้าคนหนึ่ง
