หลินเมิ้งหยาหลับใหลไม่ได้สติราวสี่วัน
ตลอดระยะเวลาสี่วันที่ผ่านมาเกิดเรื่องขึ้นมากมาย แต่กลับไม่มีเรื่องไหนสามารถทำให้คนที่กำลังนอนหลับรู้สึกอยากตื่นขึ้นมาได้
นับตั้งแต่วันที่อุ้มหลินเมิ้งหยากลับมา ชิวอวี้มักจะเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง
ถอนหายใจบ่อยครั้ง สายตาจ้องมองร่างซูบผอมของหลินเมิ้งหยา ในทุกๆ วันเขาทำได้เพียงพยายามทำให้หลินเมิ้งหยากลืนยาลงไปแต่เพียงเท่านั้น
อันที่จริงเขาเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน
ท่านอาจารย์เคยบอกว่ามนุษย์คือสิ่งเปราะบางมากที่สุดในจักรวาล
คนบางคนเส้นผมกลายเป็นสีขาวโพลนหลังจากเจอเรื่องทุกข์ทรมานใจอย่างแสนสาหัส ช่างแตกต่างจากเนื้อหาในหนังสือที่เขียนว่าหัวใจมักเป็นนายของร่างกายเสมอ
อย่างเช่นหลินเมิ้งหยาที่กำลังนอนหลับอยู่ในเวลานี้ อันที่จริงการรับรู้ของนางยังคงตื่นอยู่
บางทีนี่อาจเป็นกลไกการป้องกันตัวเองของนาง
ทว่าชิวอวี้กลับเชื่อใจหลินเมิ้งหยา นางไม่ใช่คนหนีปัญหา หากนางครุ่นคิดจนเข้าใจและยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างได้ เช่นนั้นนางจะฟื้นขึ้น
“รีบฟื้นขึ้นมาเถิด เจ้ารู้หรือไม่ว่าบัดนี้เมืองหลวงกำลังร้อนเป็นไฟเพราะเจ้า แม้กระทั่งที่นี่เองก็ถูกจับตามองแล้ว หากเจ้ายังไม่ฟื้น เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าออกไปได้เช่นไรเล่า”
แม้จะเอ่ยเช่นนี้ แต่สีหน้าของชิวอวี้กลับผ่อนคลาย
เขาซื้อคฤหาสน์หลังนี้เพื่อสร้างเป็นที่พักอาศัยส่วนตัว
การถูกตรวจสอบย่อมเป็นเรื่องที่สามารถเกิดขึ้นได้ แต่เขาคิดไม่
