มันคือเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้อย่างเนิ่นนานอย่างนั้นหรือ?
จนกระทั่งตอนนี้ชิวอวี้ยังคงไม่สามารถลืมภาพนางที่ใช้มือกุมมีดแหลมคมเอาไว้แน่นได้
แม้ภายนอกนางจะแสดงออกถึงความเข้มแข็งมากขนาดไหน แต่สุดท้ายมนุษย์ก็มิอาจอดทนอดกลั้นได้ตลอดไป
สายตาเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด
“นอนหลับเถิดหนา บางทีหากตื่นขึ้นมา ความเจ็บปวดอาจเลือนหายไป”
ส่งเสียงปลอบโยนโดยไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยาจะได้ยินหรือไม่ เหตุเพราะใบหน้านวลยังคงเหมือนเดิม
ชิวอวี้ถอนหายใจก่อนจะลุกเดินออกจากห้อง
ด้านนอกประตู ร่างในชุดขาวลออ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาดูธรรมดาทว่าเคร่งขรึมยืนรอเขาอยู่ด้านนอก
เจ้านายเพียงคนเดียวที่คนผู้นั้นกำลังรอปรากฏตัว
“คุณชายรอง ทางบ้านส่งข่าวมาว่าหากภายในครึ่งปียังหาไม่พบ เช่นนั้นคุณชายใหญ่จะมาพาตัวท่านกลับไป”
เก็บซ่อนสีหน้าอ่อนโยน ตอนนี้ชิวอวี้เผยเพียงท่าทางเย็นชาน่าเกรงขาม
ดวงตาคู่นั้นทำเพียงเหลือบมองลูกน้องครั้งหนึ่ง ก่อนจะสั่งให้คนคนนั้นเบาเสียง
“ข้าจัดการเรื่องของข้าเองได้ พี่ใหญ่เพียงส่งพวกเจ้ามาส่งข่าว หาใช่ส่งพวกเจ้ามาจับตามองข้าไม่ จงปฏิบัติหน้าที่ของพวกเจ้าให้ดี อย่าให้ใครเข้ามาใกล้เรือนแห่งนี้ได้ เข้าใจหรือไม่?”
ลูกน้องที่คุกเข่าอยู่บนพื้นตอบรับโดยไร้เสียง ก่อนจะออกไปปฏิบัติภารกิจ
ไม่นาน เหล่าผู้คนในชุดขาวต่างไปแฝงตัวตามจุดต่างๆ ของสวน
ชิวอวี้ยืนอยู่กลางสวน สีหน้าลำบากใจ
ตอนแรกคิดว่าจะได้ข้
