าไว้
ร่างของหลินเมิ้งหยาแข็งทื่อ หูพลันได้ยินเสียงร้องเตือน
ขณะที่หัวใจกำลังตื่นตระหนกอยู่หลายวินาที หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างอะไรจากโคนันเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะไปที่ใดก็เจอแต่เรื่องซวย
“เจ้าเป็นใคร? คิดจะทำอะไร?”
ด้านหลังของนางคือตรอกมืดสนิท
คนที่อยู่ด้านหลังบังคับให้นางขยับเท้าถอยหลังจนกระทั่งทั้งคู่เข้ามาอยู่ด้านในตรอก
อาศัยแสงจันทร์ริบหรี่เพื่อมองฝ่ายตรงข้าม แต่นางกลับได้เห็นเพียงใบหน้าซึ่งถูกซ่อนอยู่ในผ้าคลุมสีดำ
ราวกับอีกฝ่ายไม่อยากให้ใครดูออกว่าตัวเองเป็นใคร ฉะนั้นแม้แต่เสียงก็กดให้ต่ำลง ทว่าหลินเมิ้งหยามั่นใจว่าคนชุดดำลึกลับตรงหน้าเป็นผู้หญิง
“แน่นอนว่าข้าต้องการชีวิตของเจ้า ชายาอวี้ ข้ารู้ว่าที่นี่มีคนคุ้มครองเจ้ามากมาย แต่วันนี้เจ้าหนีไม่พ้นอย่างแน่นอน!”
เสียงแหลมสูงขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นหาใช่เพราะความกลัว แต่กลับเป็น…ความดีใจ
มีดเงินถูกยกขึ้นสูง อีกเพียงชั่วอึดใจก็จะพุ่งลงไปแทงร่างบอบบางของหลินเมิ้งหยา
