มงดงามหรูหราในเมืองหลวงมาก่อน
สมัยเด็ก นางและป๋ายจื่อมักจะปีนบันไดเล็กขึ้นไปมองดูโลกภายนอกด้วยความอิจฉา
แม้วันนี้จะได้ออกมาข้างนอกอย่างอิสระแล้ว แต่ถึงกระนั้นนางกลับไม่รู้สึกกระตือรือร้นเหมือนเช่นตอนเด็ก
โคมไฟถูกประดับตกแต่งละลานตา มีทั้งโคมไฟแบบเรียบง่ายไปจนโคมไฟประดับลวดลายสลับซับซ้อน หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังหลงเทียนอวี้อย่างว่านอนสอนง่าย
“เจ้าชอบอันไหนเล่า ข้าจะซื้อให้”
แสดงออกถึงสิ่งที่คิดด้วยท่าทางเงอะงะ แม้แต่หลงเทียนอวี้เองก็คิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะกำลังพยายามทำให้ใครบางคนมีความสุข
“หม่อมฉัน…แค่ดูก็พอแล้วเพคะ โคมไฟพวกนี้งดงามยิ่งนัก หม่อมฉันชอบมันทั้งหมดเลย”
ซื้อโคมไฟอย่างนั้นหรือ เกรงว่าจะมีแต่เด็กที่อยากได้
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ทว่าสายตากลับหยุดอยู่ที่โคมไฟลายผีเสื้ออยู่หลายวินาที
ช่างงดงามยิ่งนัก ขนาดในยุคสมัยปัจจุบันยังเห็นโคมไฟเช่นนี้ไม่ได้ง่ายๆ
อันที่จริง สายตาของนางเหลือบมองเพียงระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น แต่หลงเทียนอวี้กลับสังเกตเห็น
“เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ก่อน ข้าออกไปเดี๋ยวเดียว”
ให้หลินเมิ้งหยาอยู่ในที่ปลอดภัย หลงเทียนอวี้หายตัวไปท่ามกลางฝูงชนเพื่อตามหาซื้อโคมไฟ
หลินเมิ้งหยามองตามแผ่นหลังของเขา นางคิดจะร้องห้ามแต่กลับไม่ทันเสียแล้ว
จริงๆ เลย มองตามแผ่นหลังของหลงเทียนอวี้ ดูเหมือนโคมไฟในวันนี้จะมีราคาแพงยิ่งนัก
“อย่าขยับ ชายาอวี้”
อยู่ๆ ที่เอวของนางก็ถูกปลายมีดเล่มหนึ่งจ่อเอ
