การณ์รบกวนจิตใจแต่อย่างใด
“ดูเหมือนข้าจะตกข่าวเสียแล้ว คาดว่าท่านองครักษ์อาจจะผิดไป สาวใช้ทั้งสองของข้าล้วนเป็นบุตรสาวของลูกชาวบ้านธรรมดา อันที่จริงชีวิตของพวกนางอาภัพยิ่งนัก พวกนางจำต้องออกจากบ้านตั้งแต่เด็กเพื่อเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในวัง ท่านอย่าได้ใส่ร้ายป้ายสีผู้บริสุทธิ์เลย”
หลินเมิ้งหยาตอบกลับโดยไม่กะพริบตาเลยแม้แต่น้อย แต่นางรู้ดีว่าสิ่งที่องครักษ์คนนั้นกล่าวเป็นความจริงทุกประการ
สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ป๋ายซูคือสาวใช้ที่เสี่ยวอวี้มอบให้ ฉะนั้นการที่นางเป็นคนของกลุ่มเลี่ยอิ้งจึงหาใช่เรื่องแปลก
แต่เหตุใดคนของสองแคว้นจึงกลายมาเป็นสาวใช้ของนางเช่นนี้กันนะ?
ดูเหมือนชะตาจะถูกกำหนดมาเช่นนี้แต่แรกแล้ว
หัวหน้าองครักษ์เดาเอาไว้แล้วว่าหลินเมิ้งหยาจะต้องปฏิเสธ อยู่ๆ รอยยิ้มพลันผุดขึ้นมาบนใบหน้า จากนั้นเขาจึงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา
มันคือภาพเหมือนของป๋ายซูและซูหลาน
ทว่าทรงผมของพวกนางแตกต่างจากตอนนี้อย่างสิ้นเชิง ทรงผมของป๋ายซูเรียบง่าย แต่กลับสวมใส่ชุดแปลกตา ส่วนซูหลานสวมเสื้อผ้าและแต่งกายอย่างสง่างาม
หลินเมิ้งหยามั่นใจว่านั่นคือภาพเหมือนของพวกนาง
สีหน้าขององครักษ์แสดงให้เห็นถึงความลำพองใจ คราวนี้ชายาอวี้มิอาจหาข้ออ้างได้อีกแล้ว
“นี่คือ…”
หลินเมิ้งหยารู้อยู่เต็มอกแต่ยังเอ่ยถามออกไป
“นี่คือภาพวาดที่หน่วยสอดแนมของเราได้มาอย่างยากลำบาก ตอนแรกข้าน้อยคิดว่าตัวเองจำคนผิด แต่คิดไม่ถึงเลยว่าวันท
