ายตา นางคิดจริงๆ หรือว่าตัวเองจะสามารถควบคุมสำนักหมอหลวงได้?”
เจียงข่ายหมดความสนใจในวิชาการควบคุมเข็มของหลินเมิ้งหยานานแล้ว แต่เพราะคนหนุนหลังของนางมีมากเกินไป ฉะนั้นเขาจึงไม่อาจทำอะไรนางได้ แม้แต่ซูถงเองก็ปรามเขามิให้เขาทำอะไรบุ่มบ่าม
ตอนนี้เขาเห็นหลินเมิ้งหยากำลังจะกลับจวนแล้ว คาดว่าโอกาสของเขาเองก็หมดลงแล้วเช่นกัน
ฉะนั้นความโกรธที่มีต่อหลินเมิ้งหยาจึงยังไม่ถูกระบายออกไป
“ฮึ ทั้งที่พวกเราอายุอานามมิใช่น้อยๆ แล้ว แต่กลับถูกนังเด็กนั่นจัดการเสียอยู่หมัด”
สายตาของเหอเทียนเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง
ความตายของหลิวอียังคงเป็นความผิดของหลินเมิ้งหยา
“คิดจะล้มนางหาได้ยากลำบาก นางก็เป็นเพียงสตรีที่ชอบทำตัวออกนอกหน้าแต่เพียงเท่านั้น คนที่คอยหนุนหลังนางต่างหากที่น่ากังวล”
สมแล้วที่ซูถงเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ไม่ว่าหลินเมิ้งหยาจะแสดงความคิดเห็นเช่นไร เขามักจะชื่นชมนางอยู่เสมอ
เหตุเพราะเขารู้ดีว่าหากหลินมู่จือและหลงเทียนอวี้ยังอยู่ หลินเมิ้งหยาไม่มีทางถูกโค่นล้มได้ง่ายๆ
“ใต้เท้า เช่นนั้นพวกเราทำอะไรสักอย่างดีหรือไม่ ถึงอย่างไรนางก็ลงชื่อในบันทึกชีพจรแล้ว เช่น…”
ชุ่ยสือกดเสียงให้เบาลง แต่ก็ยังเพียงพอให้พวกซูถงได้ยิน
ความเกลียดชังถูกวาดอยู่บนใบหน้า
“ไม่ได้ นางมีฐานะสูงศักดิ์ หากทำพลาดขึ้นมา นางจะต้องหาข้อบกพร่องเจออย่างแน่นอน เจ้าอย่าลืมว่าลูกศิษย์ของเหล่าเหอจบชีวิตลงเช่นไร เจ้าและข้าเองก็มองออกว่าน
