า นางในคนนั้นหาได้แสดงท่าทางไม่พอใจแต่อย่างใด นางยิ้มแล้วถอนตัวออกจากเรือนเล็ก ทว่าเพียงร่างของนางพ้นประตู รอยยิ้มของคนทั้งสามพลันเหือดหายไป
หลินเมิ้งหยานั่งลงบนเก้าอี้ สายตาจับจ้องชุดทั้งสาม
ป๋ายซูและซูหลานสบตากัน แม้จะไม่เอ่ยถาม แต่พวกนางเป็นคนฉลาด ดังนั้นจึงเลือกที่จะเงียบ
“พวกเจ้าคิดว่าพระสนมเสียนเฟยส่งชุดพวกนี้มาในเวลานี้ทำไมกัน?”
ดวงตาของหลินเมิ้งหยาสุขุมกว่าเดิมมาก
แต่สิ่งที่เผยให้เห็นมากที่สุดคือความสงสัยและผิดหวัง
“คือ…หนู่ปี้เองก็ไม่ทราบเพคะ”
ซูหลานเหลือบมอง ก่อนจะส่ายหน้าเหมือนกันกับป๋ายซู
“ตกลงข้าไร้เดียงสาเกินไป หรือคนในวังหลวงแห่งนี้กลับกลอกเก่งกันแน่นะ? ช่างเถิด นางคงทำไปเพื่ออิงฮวา”
นับตั้งแต่ตอนที่นางในคนสนิทของพระสนมเสียนเฟยปรากฏตัวที่หน้าเรือน หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่าพระสนมเสียนเฟยกำลังหักหลังนาง
ต่อมาเมื่อนางในคนนั้นนำเสื้อผ้าทั้งสามชุดมามอบให้ หลินเมิ้งหยามั่นใจว่าพระสนมเสียนเฟยกำลังทำร้ายนาง
หัวใจเย็นเฉียบ แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่เคยเห็นพระสนมเสียนเฟยเป็นเพื่อนที่แท้จริงมาก่อน
ในเมื่อไม่ใช่เพื่อนกัน เช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลจะต้องจริงใจ
