ัว นางในคนนั้นแอบเข้ามาภายในด้วยท่าทางระแวดระวัง
“ท่านพี่รีบเข้ามาเถิด พระชายาเพิ่งกลับมาถึงพอดี”
ซูหลานรีบเข้าไปทักทาย เมื่อเทียบกับป๋ายซูแล้ว ซูหลานมีความสามารถในการเข้าหาผู้คนมากกว่า
เพียงนางในคนนั้นได้เห็นหลินเมิ้งหยา นางรีบเข้ามาถวายพระพรทันที
มือถือห่อผ้าขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่มาด้วย เพียงได้เห็นเนื้อผ้าก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของมีราคา
“พระสนมเสียนเฟยได้ยินมาว่าพระองค์จะกลับจวนแล้ว ดังนั้นจึงส่งหนู่ปี้ให้นำของมามอบให้พระชายาเพื่อแสดงน้ำใจเพคะ”
หลินเมิ้งหยายิ้ม ก่อนจะส่งสัญญาณให้ป๋ายซูเข้าไปรับของ
เปิดห่อผ้าออกจึงเห็นเป็นชุดกระโปรงใหม่เอี่ยมสามชุด ไม่ว่าฝีมือหรือเนื้อผ้าล้วนเป็นของคุณภาพชั้นเลิศทั้งสิ้น
“ข้าชอบมาก เจ้าจงกลับไปขอบพระทัยเหนียงเหนียงแทนข้าด้วย จริงสิ เหนียงเหนียงของเจ้ายังมีสิ่งใดอยากฝากบอกข้าอีกหรือไม่?”
เมื่อเห็นชายาอวี้รับของไปแล้ว นางในคนนั้นจึงส่งยิ้มก่อนจะเอ่ย
“พระสนมเสียนเฟยรับสั่งว่าเหนียงเหนียงและพระชายามีชะตาต้องกัน หวังว่าพระชายาจะมีเวลาเสด็จไปยังตำหนักของพวกเรา องค์ชายสิบบ่นถึงพระองค์ทุกวันเลยเพคะ”
เมื่อนึกถึงหลงอิงฮวา หัวใจของหลินเมิ้งหยาพลันอ่อนโยนขึ้น
แม้เด็กคนนี้จะซุกซน แต่เขาก็เป็นเด็กน่ารัก
“อืม หากภายภาคหน้าข้ามีโอกาสได้เข้าวัง ข้าจะไปตำหนักของพวกเจ้า จริงสิ ตอนนี้เวลาไม่คอยท่า ข้าคงไม่รั้งเจ้าเอาไว้แล้ว”
ครุ่นคิด บางทีนี่อาจเป็นการส่งแขกของหลินเมิ้งหย
