ทุกครั้งที่หมอประจำเวรยามกลับมายังสำนักหมอหลวง พวกเขาต้องจดบันทึกอย่างละเอียด
โดยรายละเอียดส่วนใหญ่เกี่ยวกับชีพจร ลักษณะอาการ ยาที่ใช้ รวมถึงพระกระยาหารของฮ่องเต้
ท่านอาอวี้เล่าว่าฮ่องเต้หายใจรวยริน ทว่าชีพจรกลับเป็นปกติ
หากพวกหมอหลวงรู้อยู่เต็มอกแต่มิเปิดเผย เช่นนั้นความคงแตกในคราวนี้
ซูถงชำเลืองมองหลินเมิ้งหยา อันที่จริงเขาเองก็อยากทดสอบหลินเมิ้งหยาเช่นเดียวกัน เหตุเพราะเขายังไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยารู้รายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากน้อยเพียงใด
“หากทำเช่นนี้คงไม่เหมาะสม แม้กระหม่อมจะมิได้ข้องใจเกี่ยวกับทักษะทางการแพทย์ของพระชายา แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ฉะนั้นจะทำอะไรผิดพลาดมิได้”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเล็กน้อย
ช่างเป็นขุนนางที่จงรักภักดีต่อบ้านเมืองเหลือเกิน!
เขาเป็นเจ้าสำนักหมอหลวงที่มีหน้าที่ดูแลพระพลานามัยของฮ่องเต้ ทว่าตอนนี้ ฮึ แม้แต่รักษาพระอาการยังทำไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นลมหายใจของฮ่องเต้เองก็กำลังจะหมดลง
“ข้ากลับไม่รู้สึกถึงความไม่เหมาะสมแต่อย่างใด ใต้เท้าซูโปรดวางใจ ไม่ว่าผลที่ออกมาจะเป็นเช่นไร ข้าจะขอเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ซูถงพูดไม่ออก หากจะโทษก็โทษเขาที่โยนอำนาจในการตัดสินใจให้แก่นางเถิด
คราวนี้ซูถงพลาดเอง เหตุเพราะหลินเมิ้งหยาหาใช่คนปกติธรรมดาไม่
“คือ…เช่นนั้นข้าน้อยไปกับพระชายาดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”
ยังไม่ยอมจำนนง่ายๆ อีกหรือ?
หลินเมิ้งหยาสั่งป๋ายซ
