่เคยกลับมาอีก ความเจ็บปวดพลันปรากฏขึ้นในใจ
อันที่จริงสถานการณ์ตอนนี้หาได้ย่ำแย่ดั่งที่ซูหลานว่าไม่
ตอนนี้ระบบเซินหนงมิได้รับรู้เพียงเรื่องของยาพิษเท่านั้น แม้แต่แบคทีเรียอันตรายก็สามารถจำแนกชนิดออกมาได้
โรคระบาดในคราวนี้คล้ายคลึงกับโรคคอตีบ เพียงแต่ระยะฟักตัวและความอันตรายรุนแรงกว่ามาก
หากเป็นสมัยปัจจุบันคงมีการรักษาอย่างทันท่วงที ขนาดตัวนางเองยังได้ฉีดวัคซีนสร้างภูมิคุ้มกันตั้งแต่เด็ก
ทว่าตอนนี้นางอยู่ในยุคโบราณ ฉะนั้นโรคระบาดในคราวนี้จึงไร้ซึ่งทางรักษา
“อะไรนะ? นายหญิง เช่นนั้นท่านจะบอกคนอื่นๆ หรือไม่?”
คำว่าโรคระบาดสำหรับหลินเมิ้งหยาเป็นเพียงศัพท์ทางการแพทย์คำหนึ่งในตำราเรียนเท่านั้น แต่ในสายตาของป๋ายซูและซูหลานนั้นมิต่างอะไรจากหายนะ
เหตุเพราะในสมัยปัจจุบันมีวิทยาการทางการแพทย์และวัคซีน ดังนั้นจึงพบเห็นโรคนี้ได้น้อยมาก แต่ในยุคสมัยนี้กลับเปรียบเสมือนหายนะ หากได้รับเชื้อขึ้นมา เช่นนั้นสิ่งที่รอพวกเขาอยู่ก็คือประตูสู่ยมโลก
แม้แต่ซูหลานที่เคยมีท่าทางสงบนิ่งก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา สายตาที่มองไปยังหลินเมิ้งหยาเปี่ยมไปด้วยความร้อนรนกระวนกระวาย
“เจินจูไม่มีทางมีชีวิตรอดจนถึงวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้พวกเราบอกทุกคนตอนนี้ก็คงสายไปเสียแล้ว”
แม้จะไม่รู้ว่าเจินจูติดเชื้อได้อย่างไร แต่นางมั่นใจว่าทันทีที่เชื้อโรคแพร่กระจายไปทั่วทั้งร่าง เจินจูจะต้องตายภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง
