อย่างแน่นอน
หรืออาจพูดได้ว่าลมหายใจของเจินจูคงหมดไปทันทีที่พระอาทิตย์ขึ้น
ทว่าท่าทางของเจินจูทำให้นางนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ตอนพบนางในสวน นางมิได้พยายามไอออกมาเลยแม้แต่น้อย แต่หลังจากที่นางโขกศีรษะกับพื้นแล้ว นางกลับพยายามแค่นไอออกมาอย่างหนัก
ดูเหมือนความเป็นไปได้จะมีเพียงอย่างเดียว
เจินจูจะต้องรู้ว่าตนเองติดเชื้อแล้วอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น นางยังพยายามไอเพื่อแพร่เชื้อให้หลินเมิ้งหยา
แววตาเผยความเย็นชาเล็กน้อย
ตอนนี้นางเพิ่งจะรู้ว่าเจินจูใจคอโหดเหี้ยมอำมหิตมากขนาดไหน หากมิใช่เพราะร่างกายของนางมีภูมิคุ้มกันป้องกันเชื้อโรคนี้อยู่แล้วล่ะก็ คาดว่านางเองก็คงติดเชื้อไปแล้ว
ครุ่นคิด สมองของหลินเมิ้งหยาพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้
“บางที…เจินจู…อาจจะตั้งใจทำให้ตัวเองติดโรค”
หลินเมิ้งหยาลองเล่าข้อสันนิษฐานของตนเองออกมา
ทั้งป๋ายซูและซูหลานต่างหันมาจ้องนางตาไม่กระพริบ เป็นไปได้อย่างไร?
“ไม่มีทางหรอกเจ้าค่ะนายหญิง ท่านอาจคิดมากไปเอง แม้เจินจูจะเกลียดท่าน แต่นางก็คงไม่ถึงกับใช้วิธีนี้หรอกเจ้าค่ะ ต่อให้นางทำให้ท่านติดเชื้อได้ แต่…แต่นางเองก็ต้องจบชีวิตลงเช่นเดียวกัน”
คิ้วของป๋ายซูขมวดเข้าหากันแน่น วิธีนี้ไม่ต่างอันใดจากการสละชีพไปพร้อมกับศัตรู
ซูหลานเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของป๋ายซู ยิ่งไปกว่านั้น นางเองก็มีเหตุผลเช่นเดียวกัน
“นั่นสิเจ้าคะ หนู่ปี้ได้ยินมาว่าเจินจูคนนี้หาใช่คนธรรมดาไม่ ตระกูลของน
