ินเมิ้งหยากล่าวเสียบเนิบนาบ สีหน้าของเสี่ยวเฟิงเริ่มไม่น่ามอง
ไม่เพียงแค่ซูถง แม้แต่หมอหลวงคนอื่นเองก็เบิกตากว้างหลังจากได้เห็นรูเล็กๆ บนศีรษะของหลิวอี วิธีการเช่นนี้อย่าว่าแต่พวกลูกศิษย์เลย แม้แต่พวกเขาเองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน
“คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเช่นนี้ พวกเรา…พวกเราไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน”
ซูถงเองก็ตกตะลึง แม้พวกเขาจะเป็นคนฉลาดมีเล่ห์กลแพรวพราว แต่ก็ไม่เคยเห็นการทำร้ายคนเช่นนี้มาก่อน
เมื่อก่อนเคยเห็นเพียงคนถูกวางยาพิษ แต่วิธีการโหดเหี้ยมเช่นนี้เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก
หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะลุกขึ้นจากพื้น
“พวกเจ้าอาจกล่าวอ้างว่าไม่มีใครเก่งกาจในการใช้เข็มมากไปกว่าข้า แต่ถ้าหากข้าเป็นคนทำจริง เช่นนั้นข้าจะดึงเข็มออกมาทำไมเล่า? เอ๋? ข้าโง่ขนาดที่จะปล่อยให้พวกเจ้ารังแกข้าได้อย่างนั้นเชียวหรือ?”
คนทั้งสำนักหมอหลวงถูกหลินเมิ้งหยาหัวเราะเยาะเย้ยใส่
หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่อาจทำให้พวกเขาตั้งสติได้ ดังนั้นนางจึงเหยียดยิ้มพร้อมทั้งเอ่ยต่อ
“เมื่อวานหลังจากที่ข้ากลับไปแล้ว องค์ชายสิบเกิดอาการประชวร ข้าและสาวใช้ของข้าดูแลเขาตลอดทั้งคืน แน่นอนว่าข้าหาได้กุเรื่องนี้ขึ้นมา ขันทีและนางในล้วนเป็นพยานให้ข้าได้ หากพวกเจ้าสงสัย เช่นนั้นจงส่งคนไปสอบถามเถิด ข้าจะนั่งรอพวกเจ้าอยู่ที่นี่เอง ตอนนี้เรื่องราวทุกอย่างคลี่คลายแล้ว ข้าคือผู้บริสุทธิ์ ยิ่งไปกว่านั้นมีคนนำเรื่
