ผชิญหน้ากับอันตรายร้อยแปดพันอย่างกว่าจะได้พบกับความสงบสุข
หลังจากเกิดเรื่องของเสี่ยวเฟิงขึ้น ซูถงคงมิกล้าห้ามนางมิให้เข้าเฝ้าฮ่องเต้อีก
ตอนนี้สำนักหมอหลวงจะต้องตกอยู่ในอาการหวาดผวาอย่างแน่นอน แต่ก็สมน้ำหน้าแล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมาพวกเขามีความสุขจนลืมตัว ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องชดใช้
หลินเมิ้งหยาไม่อยากสนใจพวกเขาอีก เหตุเพราะนางได้ยินมาว่าผู้คุมศาลต้าหลี่เป็นคนเก่งกาจยิ่งนัก คาดว่าความสุขของพวกตะเข็บตะขาบเหล่านั้นจะต้องจบลงในอีกไม่ช้า
กลับมายังเรือนเล็กของตนเอง เพียงผ่านประตูเข้ามา นางก็ได้พบกับเจินจูที่ออกมาต้อนรับ
“ถวายพระพรพระชายา”
สีหน้าของเจินจูขาวซีดจนไร้สีเลือด แต่ถึงกระนั้นก็ยังสามารถสังเกตเห็นสีแดงเรื่อเพราะพิษไข้บนใบหน้าของนาง หลังจากได้เจอกับหลินเมิ้งหยา นางรีบก้มหน้างุดแล้วขยับหลบไปอีกทาง
เหมือนแต่ก่อนไม่มีผิดเพี้ยน
“อืม เจ้าออกไปก่อนเถิด ช่วงนี้เจ้ากับหมาหน่าวต้องลำบากแล้ว สองสามวันนี้พวกเจ้าไม่ต้องเข้ามารับใช้ข้าหรอก จริงสิ เมื่อคืนพระสนมเสียนเฟยรับสั่งว่าไม่สบายพระทัยก็เลยส่งคนมาที่นี่ ฉะนั้นสองสามวันนี้พวกเจ้าไปพักผ่อนสักหน่อยเถิด”
น้อยครั้งนักที่หลินเมิ้งหยาจะเอ่ยประโยคแสดงความเป็นห่วงเป็นใย เห็นได้ชัดว่าเจินจูรู้สึกตกใจเล็กน้อย นางจ้องหลินเมิ้งหยาเสมือนคนโง่ ราวกับนางกำลังวิเคราะห์คำพูดของหลินเมิ้งหยาว่าจริงเท็จแค่ไหน
