แม่นมและซูหลานเป็นคนละเอียดรอบคอบ ฉะนั้นอาการป่วยของหลงอิงฮวามิได้เกิดขึ้นเพราะพวกนางดูแลได้ไม่ดีพออย่างแน่นอน
หลินเมิ้งหยาปรี่เข้าไปนั่งข้างเตียง กุมมือเด็กน้อยเพื่อตรวจชีพจร
มองใบหน้าซีดเซียวของเขา หลินเมิ้งหยาสงสัยจึงเปิดเปลือกตาและง้างปากของเขาเพื่อตรวจสอบ ก่อนจะกระซิบถามเสียงเบา
“วันนี้เขาดื่มน้ำบ้างหรือไม่? มีอาการท้องร่วงหรือเปล่า?”
แม่นมปาดน้ำตา ก่อนจะตอบ
“วันนี้องค์ชายสิบดื่มน้ำเข้าไปมากเพคะ หนู่ปี้กลัวองค์ชายจะอิ่มน้ำจึงมิได้ให้ดื่มอีก องค์ชายมีอาการท้องร่วงเล็กน้อย แต่วันนี้องค์ชายบอกว่าเหนื่อยมาก ไม่อยากขยับเขยื้อนไปไหน ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าองค์ชายจะเป็นไข้หลังจากเสวยอาหารเย็นเพคะ”
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ดูเหมือนปัญหาจะอยู่ที่อาหาร
หลินเมิ้งหยารีบออกคำสั่งให้ป๋ายซูและซูหลานไปเตรียมน้ำหวาน หลังจากนางลองชิมดูเองแล้วจึงป้อนอิงฮวา
คนในเรือนต่างยุ่งวุ่นวายเพราะอาการประชวรขององค์ชายสิบ แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะไม่ใช้ยาแก้อาการเลยแม้แต่น้อย นางเพียงสั่งให้คนเตรียมน้ำหวานให้เท่านั้น
หลินเมิ้งหยากอดอิงฮวาเอาไว้ มองดูเขาที่กำลังกลืนน้ำหวานลงคอ มือข้างหนึ่งนวดตามลำตัวของเด็กน้อยเบาๆ
แม้แม่นมจะร้อนใจเป็นอย่างมาก แต่พระสนมเสียนเฟยรับสั่งเอาไว้ว่าให้เชื่อฟังคำสั่งของพระชายา ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงสะกดความกระวนกระวายเอาไว้ในใจและช่วยพระชายาดูแลองค์ชาย
โชคดีที่หลังจากหนูน้อยดื
